بررسي نقش ميانجي رضايت از دوركاري و نقش تعديلگري خودانضباطي در تاثير استرس بر عملكرد كاركنان دوركار

اهداف: پس از شيوع بيماري كوويد-19 بسياري از سازمان‌ها در ايران، به اجراي دوركاري پرداختند. پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي رضايت از دوركاري و نقش تعديلگري خودانضباطي در تاثير استرس بر عملكرد كاركنان در دوركاري انجام شده است.اين پژوهش، كاربردي، كمي ‌و از نوع پيمايشي بود. نمونه آماري پژوهش 340 نفر از كاركنان شاغل در سازمان‌هاي دولتي و خصوصي ايران بودند كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. پس از شناسايي افراد، به دليل شرايط خاص دوره كوويد-19 و عدم دسترسي حضوري، لينك پرسشنامه آنلاين براي افراد ارسال شد. در مرحله بعدي داده‌ها از طريق تحليل عاملي تاييدي و نرم افزار آموس (AMOS) تحليل شدند.نتايج نشان داد استرس دوركاري بر عملكرد و رضايت كاركنان از دوركاري اثر منفي دارد. همچنين خود انضباطي نقش تعديل‌گري مثبتي در تاثير استرس دوركاري بر عملكرد دوركاري كاركنان ايفا مي‌كند. لذا مي‌تواند به عنوان نوعي منبع شخصي در مدل مطالبات- منابع شغلي قلمداد شود.گرچه تحقيق حاضر در دوره همه‌گيري كوويد-19 انجام گرفته است، با توجه به رواج دوركاري در سازمان‌ها پس از همه‌گيري كوويد-19 نيز، نتايج پژوهش حاضر مي‌تواند در برنامه‌ريزي‌هاي سازماني در زمينه دوركاري مورد استفاده قرار گيرد.