پارادوكس پاداش: بازنگري در رابطه رضايت و عملكرد ايده‌ پردازي كاركنان

هدف اين مطالعه، بررسي رضايت كاركنان تحت‌تأثير پاداش‌هاي پولي پياپي است. اين پژوهش كاربردي به‌روش تجربي شبه‌آزمايشي با مشاركت 109 متخصص فناوري اطلاعات‌وارتباطات چين است. شركت‌كنندگان، در يك آزمون ايده‌پردازي رايانه‌اي با پاداش‌هاي تصادفي شركت كردند. داده‌ها طي فرايند ايده‌پردازي پس‌آزمون براساس مدل كسب‌وكار گاسمن جمع‌آوري و با روش مدل تركيبي توسط SPSS تجزيه‌وتحليل شد.يافته‌هاي پژوهش با به‌چالش‌كشيدن ادبيات غالب در حوزه انگيزه و رضايت نشان داد كه پاداش‌هاي پولي فقط در اولين تخصيص باعث رضايت مي‌شود؛ اما حتي درصورتي‌كه تداوم داشته باشند، باعث افزايش رضايت نمي‌شوند؛ به‌طوري‌كه اگرچه با اولين پرداخت پاداش، رضايت در تمام گروه‌ها در بيشترين مقدار خود قرار دارد؛ اما در تمام دوره‌هاي بعدي، با شدت قابل‌ملاحظه‌اي كاهش مي‌يابد به‌نحوي‌كه در تمام گروه‌ها، رضايت درطي و انتهاي دوره، پايين‌تر از رضايت در ابتداي دوره است. همچنين اگرچه بالاترين ميزان رضايت در گروه دريافت‌‎كننده بالاترين پاداش مشاهده شد؛ اما منجر به بهبود عملكرد ايده‌پردازي و افزايش كيفيت ايده‌هاي مطرح‌شده نشد.نتايج ما با بسياري از مطالعات قبلي كه يك رابطه مثبت مقطعي بين پاداش، انگيزه، رضايت و عملكرد را گزارش مي‌كردند، در تضاد است و اثربخشي پاداش‌هاي پولي در افزايش انگيزه و رضايت بلندمدت كاركنان و همچنين عملكرد آن‌ها را زير سؤال مي‌برد؛ لذا مديران منابع انساني سازمان‌ها بايد استفاده از پاداش‌ها براي نيروهاي متخصص را به‌دقت تحت‌نظر بگيرند چراكه با ارائه پاداش مستمر، علي‌رغم صرف منابع منجر به كاهش رضايت و عملكرد متخصصان در بلندمدت مي‌شود.