چالش‌ كاوي بهره ‌گيري از دانش آينده‌ پژوهي در چرخه سياست ‌گذاري فرهنگي؛ با رويكرد داده بنياد

يكي از موضوع‌هاي مطرح در مطالعات سياست‌گذاري، استفاده از رويكردهاي آينده نگرانه و بهره گيري از دانش و ابزار آينده پژوهي است. اين مبحث مورد اجماع است كه اگر مطالعات سياست‌گذاري بدون تكيه بر رويكردهاي آينده نگرانه صورت گيرند، خلأ ها و نقصان هاي متوالي بر چرخه سياست‌گذاري پُرتكرار مي شود. اين مسئله در سياست‌گذاري فرهنگي به‌واسطه اهميت مقوله فرهنگ و با توجه به لايه اي بودن عدم قطعيت ها و متغيرها پُراهميت‌تر است؛ بااين‌حال در ارتباط بين دانش آينده پژوهي و سياست‌گذاري همواره چالش هايي وجود داشته كه بستر بهره گيري سياست‌گذاري از آينده پژوهي را نامتوازن ساخته است. هدف اين نوشتار، بررسي چالش هاي بهره گيري از دانش آينده پژوهي در چرخه سياست‌گذاري است و اين سؤال اصلي مطرح است كه چه چالش هايي در روند بهره گيري از دانش آينده پژوهي در چرخه سياست‌گذاري فرهنگي وجود دارد؟ براي پيشبرد پژوهش از روش كتابخانه‌اي و روش كيفي مصاحبه عميق و نظريه داده بنياد بهره گرفته شده است. اين پژوهش با رويكرد كاربردي نگارش شده است كه بر اساس يافته هاي آن، چالش هاي بهره‌گيري از دانش آينده پژوهي در بستر سياست‌گذاري بيش از آنكه مربوط به سطوح نهادي و سياسي باشد مربوط به عدم نهادينگي علمي آينده پژوهي است كه مستقيم و غيرمستقيم با مؤلفه فرهنگ آموزشي در ارتباط است. به‌عبارتي موضوعهاي مرتبط با فرهنگ آموزشي و علمي بيشترين سهم چالش انگيزي را در روند بهره گيري از دانش آينده پژوهي در عرصه سياست‌گذاري فرهنگي را دارا هستند.