پيش بيني جمعيت و تحليل پويا از تحولات ساختار جمعيتي در ايران: رويكرد سيستم هاي پويا (سال 1355 الي 1455)

پيروي از سياست كنترل جمعيت سازمان هاي بين‌المللي كه در چند دهه اخير در ايران اجرايي شد، امروزه باعث تحول عظيمي در ساختارهاي سني جمعيتي گرديده و جمعيت كشور را به طرف ازدياد نرخ سالمندي سوق داده و باعث شده تا نرخ وابستگي در آينده جزء چالش‌هاي اساسي سياست‌گذاران باشد. هدف پژوهش حاضر پيش‌بيني، شبيه سازي و تحليل پويا از تحولات ساختاري جمعيت كشور ايران و آثار و تبعات آن در نرخ وابستگي جمعيتي دهه هاي آتي با توجه به تحولات نامتوازن جمعيتي طي دوره 1355 الي 1455 مي باشد. نتايج شبيه‌سازي با روش مدل‌سازي سيستم هاي پويا نشان داد كه جمعيت كشور با متوسط سالانه نرخ باروري 1/6 در سال 1426 به 94132000 ميليون نفر مي‌رسد. پس از آن روند نزولي به‌خود گرفته و در سال 1455 به 86416400 نفر خواهد رسيد. همچنين روند رشد گروه سني زير 15 سال از سال 1370 به بعد سير روند نزولي داشته و جمعيت سالخورده در طي اين دوره، رشد فزاينده‌اي خواهد داشت؛ به‌طوري‌كه در پايان دوره به 29 درصد از كل جمعيت خواهد رسيد. يافته هاي پژوهش بر اساس رشد نامتوازن جمعيتي كشور در سه دهه 60،50 و70 و افزايش اميد زندگي از 54 سال به 76 سال، نشان مي دهد در دهه هاي آتي ساختار جمعيت كشور يك ساختار پير خواهد بود و افزايش نرخ وابستگي جمعيت كشور، پيامدهاي اقتصادي آسيب‌زايي را به‌دنبال خواهد داشت.