بررسي چرخه‌ سياست‌گذاري افزايش‌جمعيت در جمهوري اسلامي ايران (با تمركز بر دوره چهارم سياست‌هاي جمعيتي)

جمعيت يكي از مولفه‌هاي قدرت ملي هر كشوري است؛ لذا ميزان جمعيت بهينه و سياست گذاري در جهت نيل به آن ، همواره ازدغدغه‌هاي دولت‌ها است. در سال‌هاي اخير به دليل تغيير ناگهاني روند و الگوهاي باروري مساله‌ي كاهش جمعيت تبديل به يكي از مسائل عمده ايران شده است. در همين راستا و در پاسخ به تبعات احتمالي كاهش شديد ميزان باروري، دولتمردان و سياستگذاران جامعه از اواخر دهه ي ۸۰ به تجديدنظر در سياست‌هاي جمعيتي پرداخته‌اند. با استفاده از نظريه سيستمي چگونگي چرخه سياست گذاري افزايش جمعيت در ايران با تحليل مراحل گوناگون اين امر پرداخته و اهداف و انزار اين سياست ارزياني شده است. پژوهش حاضر با هدف شناسايي و ارزيابي برنامه هاي اعمال شده در برنامه چهارم سياست هاي جمعيتي به دنبال پاسخگويي به اين سؤال است كه مطابق با نظريه سيستمي، سياست هاي جمعيتي دوره چهارم را چگونه مي توان بررسي و تحليل كرد؟ يافته ها نشان مي دهد طرح جواني جمعيت با توجه به انباشت مسائل موجود در حوزه اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي در جمهوري اسلامي، همچنان از اولويت براي ورود به سيستم برخوردار نيست. كما اينكه ابزار و سياست هاي تشويقي و تنبيهي اعمال شده نيز به جهت ناكافي بودن، ناكارآمدي و نقض حقوق شهروندي سودبخش واقع نخواهند بود.