نسبت «امام‌شناسي» و «نفس‌شناسي» در انديشۀ هانري كربن

هانري كربن فيلسوف و پژوهشگر غربي، در پي معنويتي است كه بتواند گشودگي به ساحت عالم قدس را در همۀ زمان‌ها و مكان‌ها حفظ كند.تعقيب اين دغدغه سبب آشنايي او با معنويت و انديشۀ شيعه مي‌شود. يكي از مزيت‌هاي فكر شيعي براي كربن اهميت امام‌شناسي در بحث «نفس‌شناسي» است. هدف اصلي اين پژوهش،تحليل و بررسي اين مسئله است كه از نظر هانري كرين چه نسبتي بين «نفس‌شناسي» و «امام‌شناسي» وجود دارد. به اين منظور ابتدا چرايي ضرورت شناخت امام براي شناخت حقيقت نفس مطرح و سپس چگونگي اين نسبت را بررسي شده است؛ كربن معتقد است كه نفس داراي دو بعد زميني و آسماني است و براي اتصال اين دو بعد به يكديگر نيازمند يك راهنماست. او اين راهنما را معادل امام در انديشۀ شيعي مي داند و تأكيد مي‌كند كه صورت ظاهري و حضور جسماني امام براي كسب معرفت و معنويت موضوعيت ندارد، بلكه آنچه مهم است شناخت حقيقت و باطن امام به مثابه مظهر و صورت راهنماي باطني در مسير نفس‌شناسي است. كربن ضرورت امام و تلاش براي شناخت باطن و حقيقت امام را از اين جهت مي‌داند كه سبب شناخت مراتب وجودي و باطن نفس سالك مي‌شود.