بررسي نقش ميانجي‌گري خودكارآمدي بر رابطۀ بين بهداشت رواني و اهمال‌كاري معلمان تربيت بدني

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي ‌گري خودكارآمدي بر رابطۀ بين بهداشت رواني و اهمال‌كاري معلمان تربيت بدني تدوين شده است. روش تحقيق توصيفي، مبتني بر مدل معادلات ساختاري بوده است. جامعۀ آماري پژوهش شامل تمامي معلمان تربيت بدني شهر گرگان بودند (175 نفر) كه بر اساس روش نمونه ‌گيري تمام شمار 161 نفر به به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي گردآوري اطلاعات از پرسش‌نامة خودكارآمدي شرر (1982) (0.886=α)، سلامت روان (0.883=α) (1979) (GHQ)  و اهمال‌كاري (1991) (0.962=α) استفاده گرديد. جهت تجزيه و تحليل داده‌هاي تحقيق از آزمون همبستگي پيرسون و مدل سازي معادلات ساختاري در نرم‌افزار Amos استفاده شد. بر اساس يافته‌هاي پژوهش بهداشت رواني بر اهمال‌كاري (t=4/378 ,Sig=0/001) و خودكارآمدي (t=4/698 ,Sig=0/001) اثر مثبت و خودكارآمدي بر اهمال كاري (t=4/896 ,Sig=0/001) دبيران تربيت‌بدني شهر گرگان اثر منفي معناداري داشته است. همچنين، نتايج معادلات ساختاري نشان داد بهداشت رواني از طريق متغير ميانجي خودكارآمدي بر اهمال‌كاري دبيران تربيت‌بدني شهر گرگان اثر مثبت معناداري دارد و مدل ارتباطي مركب از متغيرهاي تحقيق داراي برازش لازم است.