طراحي مدل تأثير سرمايۀ فكري بر ارتقاي عملكرد مالي در صنعت هتلداري (با نقش ميانجي قابليت‌هاي يادگيري سازماني)

امروزه سرمايه‌هاي فكري به‌عنوان يك دارايي راهبردي براي عملكرد مالي و افزايش رقابت پذيري سازمان‌ها شناخته مي‌شوند و مديريت كردن بر سرمايه‌هاي فكري موجود در سازمان به يكي از مهمترين كارهاي سازمان‌ها تبديل شده است. با اين حال، اين كار به خاطر پيچيدگي هاي موجود درتعريف، اندازه‌گيري و ارزيابي استراتژيك سرمايۀ فكري بسيار مشكل است. از آنجا كه شركت‌هاي امروزي با محيطي بسيار رقابتي رو به رو هستند شناسايي و مديريت صحيح سرمايۀ فكري، وجه تمايز اصلي بين بنگاه‌هاي موفق، متوسط و در حال سقوط است و اين وجه تمايز همچنان در آينده پايدار خواهد بود. با توجه به اهميت موضوع و لزوم توجه به مقولۀ سرمايۀ فكري، تحقيق حاضر به بررسي تأثير سرمايه‌هاي فكري بر ارتقاء عملكرد سازماني با در نظر گرفتن نقش ميانجي گري قابليتهاي يادگيري سازماني مي پردازد. تحقيق حاضر از نظر نوع پژوهش توسعه‌اي و از نظر روش پيمايشي تحليلي با استفاده از ابزار پرسش‌نامه مي‌باشد. جامعۀ آماري شامل 60 نفر از مديران ارشد هتل زنجيره اي مي باشد كه نمونۀ آماري به‌دست آمده شامل 51 نفر است. ابزار جمع آوري اطلاعات اين پژوهش پرسش‌نامه مي‌باشد كه داده‌ها پس از جمع‌آوري توسط نرم افزار آماري اس پي اس اس و ليزرل مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌هاي اين پژوهش تأثير عناصر سرمايۀ فكري بر عملكرد مالي و قابليت يادگيري سازماني را نشان مي‌دهد، به‌طوري‌كه بر كاهش تأثير عناصر سرمايۀ فكري بر ارتقاء عملكرد مالي با ورود متغير قابليت يادگيري تأكيد مي ورزد.