مقايسه تطبيقي محله هاي جديد و قديم شهر اصفهان بر اساس رويكرد شهر ايراني- اسلامي (نمونۀ موردي: محله هاي شهشهان و بهارستان)

در دهه‌هاي اخير، شهرهاي ايراني اسلامي به شدت تحت تأثير جهاني‌شدن قرار گرفته‌اند، كه اين تأثيرات منجر به دگرديسي و ايجاد ابهامات در تجلي كالبدي آنها گشته است. اين دگرديسي به واسطه انتشار فرهنگ بيگانه، از هدايت‌هاي اساسي تعاليم وحياني در ساخت شهر ايراني اسلامي دور شده و تغييرات قابل ملاحظه‌اي را در ساختار شهري به وجود آورده است. از اين رو هدف اصلي پژوهش حاضر مقايسه تطبيقي محله‎هاي جديد و قديم شهر اصفهان بر اساس رويكرد شهر ايراني- اسلامي مي‌باشد. لذا دو محله (محله قديمي شهشهان و محله جديد بهارستان)  در شهر اصفهان انتخاب شد. در اين زمينه 39 شاخص در قالب چهار اصل: مسجد محوري (ارتباط انسان با خدا)، درون‎گرايي (ارتباط انسان با خود)، محله محوري (ارتباط انسان با جامعه) و طبيعت‌گرايي (ارتباط انسان با جهان هستي) انتخاب شد. در گام بعدي، با بهره گيري از تكنيك پرسشنامه و مطالعات ميداني، داده هاي پژوهش گردآوري شد. در مرحله بعد، اطلاعات جمع آوري شده وارد نرم افزار spss شد. نهايتا وضعيت دو محله مورد مطالعه از حيث شاخص هاي شهر ايراني اسلامي با استفاده از آزمون تي مستقل مقايسه شد. نتايج تحليل هاي آماري نشان داد كه ميانگين دو گروه در دو محله مورد مطالعه در 23 شاخص تفاوت معني داري دارند و همچنين ميانگين اكثريت شاخص ها در محله شهشهان بسيار بالاتر از محله بهارستان است. بيشترين اختلاف بين دو محله مورد مطالعه به ترتيب در بخش هاي مسجد محوري، درون گرايي، محله محوري و در مرتبه آخر طبيعت گرايي است. نكته حائز اهميت آنكه اين دو محله در بخش طبيعت گرايي به غير از دو شاخص وجود حياط در منزل و وجود باغچه در حياط واحد مسكوني، اختلاف بسيار ناچيزي دارند.