اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيكي بر خودكنترلي و تحمل پريشاني نوجوانان داراي اختلال بي نظمي خلق اخلالگر

اهداف: اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيكي بر خودكنترلي و تحمل پريشاني نوجوانان اختلال بي نظمي خلق اخلالگر انجام شد.مواد و روش ها: روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه ي آماري اين پژوهش كليه دانش آموزان پسر 10 تا 17 ساله شهر كازرون در سال تحصيلي 1400-1399 بود. نمونه ي پژوهش 30 نفر از دانش آموز پسر داراي اختلال بي نظمي خلق اخلالگر بود كه از ميان دانش آموزان پسري كه نمره ي بالا در پرسشنامه غربالگري لاپورته و همكاران (2019) بود به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي انتخاب و در دو گروه آزمايشي و كنترل (15 نفر در هر گروه) گمارده شدند. ابزارهاي پژوهش، مصاحبه باليني ساختاريافته، مقياس خود كنترلي (تانجي و همكاران، 2004) و پرسشنامه تحمل پريشاني سيمونز و گاهر (2005) بود. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از تحليل كواريانس چندمتغيري مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفتند.يافته ها: نتايج نشان داد كه هر رفتاردرماني ديالكتيكي بر افزايش خودكنترلي و تحمل پريشاني كودكان اختلال بي نظمي خلق اخلالگر تأثير معناداري دارند (P≤0.001).نتيجه گيري: بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه از رفتاردرماني ديالكتيكي مي توان به عنوان روش هاي مداخله اي مناسب در كنار درمان دارويي سود جست.