اثر واردات بر رابطه رشد نقدينگي و تورم آن در كشورهاي نفتي

پژهش حاضر، در پي پاسخ به اين سؤال است كه آيا افزايش واردات (ناشي از درآمدهاي نفتي) در كشورهاي نفتي مي‌تواند اثر تورم‌زايي رشد نقدينگي را سركوب كند يا خير. اين رابطه با استفاده از داده‌هاي ۱۴ كشور نفتي در بازه ۱۹۷۰ تا ۲۰۲۰ مورد بررسي قرار گرفته است. براي بررسي اين رابطه در قالب داده‌هاي بين كشوري، از مدل پانل ARDL استفاده شده كه با روش ميانگين گروهي تلفيقي  (PMG) برآورد شده است. بر اساس نتايج، اثر رشد نقدينگي بر تورم در كشورهاي نفتي هم در كوتاه‌مدت و هم در بلندمدت مثبت و معني‌دار بوده است. افزايش نسبت واردات چه در كوتاه‌مدت و چه ‌در بلندمدت مي‌تواند اثر رشد نقدينگي بر تورم را كاهش دهد. همچنين رشد درآمدهاي نفتي نيز در بلندمدت اثر تورمي رشد نقدينگي را كاهش مي‌دهد. به‌عبارت ديگر، افزايش عرضه كالاهاي وارداتي (ناشي از رشد درآمد‌هاي نفتي) با افزايش تقاضا براي پول داخلي بخشي از قدرت تورم‌زايي نقدينگي را خنثي مي‌كند. تحليل رگرسيوني مجزايي كه با داده‌هاي اقتصاد ايران انجام شد نيز اين موضوع را تأييد كرد و نشان داد اختلاف رابطه رشد نقدينگي و تورم در ايران با تغييرات نسبت واردات و نسبت درآمد نفتي توضيح داده مي‌شود.