تحليل ظرفيتهاي رشد مبتني بر مقياس در بخش صنايع كارخانه‌اي ايران

هدف اصلي اين پژوهش، ارزيابي و تحليل ظرفيت‌هاي رشد بخش صنايع كارخانه‌اي ايران با برآورد كشش مقياس و بررسي تحولات آن با استفاده از روش شناسي تابع هزينه ترانسلوگ است. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد، صنايع ايران تقريباً طي دو دهه گذشته هنوز از منافع حاصل از صرفه‌هاي مقياس خود، استفاده نكرده‌اند و از اين منظر،كوچك مقياس‌ محسوب مي‌شوند. نسبت ارزش افزوده به تعداد بنگاه و نسبت سرمايه‌گذاري حقيقي به تعداد بنگاه‌ها، به عنوان شاخص‌هايي از اندازه مقياس توليدي در سال‌هاي دهه1390نسبت به دهه1380 كوچك تر شده است. به‌عبارت ديگر مقياس توليد در بخش صنايع كارخانه‌اي ايران طي يك دهه اخير،كاهش يافته است و اين موضوع مويد ركودي بلندمدت در بخش صنعت ايران است. همچنين نتايج بررسي در سطح كدهاي دو رقمي نيز نشان مي‌دهدكه صنايع فرآورده‌هاي غذايي، توليد فرآورده‌هاي توتون و تنباكو، توليد پوشاك، توليد چرم و فرآورده‌هاي وابسته، توليد ساير وسايل حمل و نقل و توليد مبلمان در جهت كاهش مقياس حركت كرده‌اند. در مقابل، صنايع توليد انواع آشاميدني، توليد كاغذ و فرآورده‌هاي كاغذي، چاپ و تكثير رسانه‌هاي ضبط شده، توليد موادشيميايي و فراورده‌هاي شيميايي و توليد داروها و فراورده‌هاي دارويي شيميايي و گياهي به‌طور مشخص به سمت افزايش مقياس‌ها حركت كرده‌اند. مهمترين توصيه سياستي اين مطالعه، پيش‌بيني‌پذير كردن قيمت و دسترسي به مواد اوليه، دسترسي به منابع مالي، اصلاح ساختار مالكيتي و مديريتي شركت‌هاي بزرگ صنعتي با حركت به سمت بخش خصوصي و به‌خصوص توسعه بازار براي محصولات صنعتي داخلي و امكان دسترسي به بازارهاي هدف خارجي با هدف افزايش صادرات صنعتي همراه با افزايش رقابت پذيري در بازارهاي جهاني است.