مقايسه تطبيقي دو امر بصري تصويرسازي و عكاسي در تأثيرگذاري بر تفكر خلاقه كودك

عناصر متعددي در پرورش تفكر خلاقه كودك نقش دارند. رسانه‌هاي نوشتاري و تصويري بخشي از اين فرايند هستند. در اين ميان نقش دو رسانه تصويرسازي و عكس به‌عنوان امر بصري، انكارنشدني است. ازآنجاكه به گفته برخي از صاحب‌نظران، عكس شكل مدرن تصويرسازي‌ست،در اين پژوهش به اين سؤال كه اين دو رسانه كه از آن‌ها به‌عنوان امر بصري يادشده، چه تشابه و تمايزي در پرورش تفكر خلاقانه كودكان دارند پاسخ داده مي‌شود. اين پژوهش كه باهدف شناخت كاركرد رسانه‌هاي مؤثر در پرورش خلاقيت به نگارش درآمده به شيوه توصيفي و تحليلي با استفاده از شواهد بصري و منابع كتابخانه‌اي به ارائه نتيجه مي‌پردازد. باتوجه‌به نقش انكارناپذير رسانه‌هاي بصري، بر اساس يافته‌هاي اين مقاله، تصوير‌سازي با تركيب مواد متنوع كاربردي آن، برساخته‌اي ايدئاليستي ساختار نيافته از واقعيت و ماحصل فكر و توانايي تصويرساز با تفكري عمدتاً آشنازداست كه كنترل معنايي كمتر و برداشت‌ها و تحليل‌هاي بيشتري از آن متصور است. در نتيجه به تفكرات و قضاوت‌هاي بيشتري منجر شده كه در مسير آموزش خلاقيت كودك كارآمدتر است. درحالي‌كه كاركرد عكاسي در پرورش تفكر خلاقه كودك در راستاي پديده‌هاي آشنا يا تمثيلي از واقعيت و جزئياتي دقيق و ناتوراليستي از تصاوير كمتر پرداخت شده با رمزگاني محدود قابل ارزيابي است. خروجي عكس، اغلب و عموماً، نتيجه عملكرد ابزار فناورانه و تفكر در لحظه عكاس، هنگام ثبت پديده‌هاي واقعي پيراموني است. با توجه به اينكه پديده‌هاي واقعي، شناخته شده‌تر و مشخص‌ترند تنوع معنايي كمتري از آن‌ها متصور است، ازاين‌رو، عكس براي اموري كه كنترل معناي بيشتري در آن منظور نظر است، مناسب‌تر است.