اثربخشي مشاوره گروهي مبتني بر سبك زندگي ارتقادهنده سلامت بر سازگاري نوجوانان تيزهوش

زمينه و هدف: بسياري از مشكلات خانواده‌ها و جوامع كنوني ريشه در ناسازگاري‌هاي نوجوانان دارد. شناخت عوامل مؤثر بر سازگاري به‌ويژه در دوره نوجواني كه انحرافات رفتاري شدت مي‌يابد از اهميت زيادي برخوردار است. هدف مطالعه بررسي اثربخشي مشاوره گروهي مبتني بر سبك زندگي ارتقادهنده سلامت بر سازگاري نوجوانان تيزهوش شهر سنندج بود روش كار: پژوهش حاضر به روش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون همراه با گروه كنترل انجام شد. جامعه آماري شامل كليه دانش‌آموزان مدارس سمپاد (تيزهوشان) دوره متوسطه شهر سنندج در سال تحصيلي 1401-1400 بود. نمونه پژوهش شامل 30 نفر بود كه به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و در دو گروه 15 نفري آزمايش و كنترل گمارده شدند. گروه آزمايش طي 8 جلسه هفتگي و هر جلسه 90 دقيقه تحت مداخله قرار گرفت. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، پرسشنامه سبك زندگي ارتقادهنده سلامت والكر و پرسشنامه سازش‌يافتگي سينها و سينگ بود. جهت تحليل داده‌ها از شاخص‌هاي توصيفي و تحليل كوواريانس و نرم‌افزار SPSS-22 استفاده شد يافته ها: گروه هاي آزمايش و كنترل از نظر جنسيت ، سن و تحصيلات تفاوت معناداري نداشتند. مقايسه نمرات سازگاري در گروه هاي آزمايش و كنترل، در مرحله پس آزمون، نشان داد مقدار F به دست آمده برابر با 44.5 و در سطح آلفاي0.01 معني دار شد (0.01 p). ميانگين تعديل شده گروه آزمايش 44.28 و ميانگين تعديل شده گروه كنترل 30.32 است. بيشتربودن ميانگين گروه آزمايش نشان دهنده اثربخشي مشاوره گروهي بر افزايش نمره سازگاري است. نتيجه گيري: طبق نتايج اين مطالعه، درمانگران و متخصصان سلامت ميتوانند از برنامه مشاوره گروهي سبك زندگي ارتقادهنده سلامت براي بهبود ويژگي هاي مرتبط با سلامت به ويژه افزايش سازگاري در نوجوانان تيزهوش استفاده نمايند.