مهارت‬هاي ارتباط كلامي دانشجويان علوم پزشكي و عوامل جمعيت شناختي موثر بر آن

زمينه و هدف: مهارتهاي ارتباطي از مهمترين ويژگيهاي دانشجويان گروه علوم پزشكي ميباشد. از آنجايي كه وضعيت مهارتهاي ارتباطي و نيازهاي موجود در اين زمينه در بين دانشجويان گروه پزشكي، كمتر مورد ارزيابي قرار گرفته و بازخورد دادن يك عنصر كليدي در زمينه مهارتهاي ارتباطي ميباشد، اين مطالعه با هدف بررسي مقايسه اي وضعيت مهارتهاي ارتباط كلامي دانشجويان دانشكدههاي تابع دانشگاه علوم پزشكي اردبيل انجام گرفت. روش كار: مطالعه از نوع توصيفي تحليلي مقطعي بود. جامعه پژوهشي را دانشجويان رشته هاي مختلف دانشگاه علوم پزشكي اردبيل تشكيل دادند. حجم نمونه 282 نفر بود و نمونه گيري از نوع تصادفي طبقه اي (انتساب متناسب) و از بين دانشجويان تمام رشته هاي دانشگاه بود. ابزار گردآوري دادهها، پرسشنامه استاندارد پيّر دسروسيرز بود. داده ها در ارديبهشت و خردادماه سال 1402 از دانشكده هاي مختلف جمع آوري و پس از ورود به محيط نرم افزار SPSS-20، با استفاده از شاخصهاي آمار توصيفي و تحليلي آناليز شدند.يافته ها: ميانگين نمره مهارتهاي ارتباطي دانشجويان 11.05±105.18 بدست آمد. بعلاوه، مهارتهاي ارتباطي دانشجويان در سطح بندي نيز در سطح متوسط تا خوب (متوسط به بالا) ارزيابي گرديد. همچنين مشخص شد كه دانشجويان دختر، دانشجويان غيربومي، دانشجويان سالهاي بالاتر و دانشجويان با معدل درسي بيشتر، از مهارتهاي ارتباطي بهتري برخوردار بودند و اين تفاوت از نظر آماري معنادار بود. نتيجه گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه مهارت هاي ارتباطي دانشجويان متوسط به بالا بوده كه با وضعيت مطلوب فاصله دارد. با توجه به اهميت مهارتهاي ارتباط كلامي در كارآمدي دانشجويان و كاهش نارضايتي اساتيد، كاركنان، بيماران و مراجعين؛ گنجاندن موضوع ارتباطات اثربخش و مهارتهاي ارتباط كلامي در سرفصل دروس كليه رشتههاي علوم پزشكي و برگزاري كارگاههاي مهارتهاي ارتباطي براي دانشجويان در طول تحصيل و بخصوص در سال اول ورود به دانشگاه توسط مدرسان كارآمد ضرورت دارد.