مقايسه تركيبات شيميايي، اثرات آنتي اكسيداني و ضد ميكروبي عصاره برگ چاي سياه و چاي سبز Camellia sinensis بر باكتري‌هاي بيماري‌زاي گياهي (زانتوموناس كامپستريس و سودوموناس سيرينگه) و بيماري‌زاي انساني (استافيلوكوكوس اورئوس و اشرشيا كلي)

مقدمه: شناسايي و معرفي تركيبات جديد طبيعي ضد ميكروبي در برابر عوامل بيماريزاي انساني و گياهي مورد توجه پژوهشگران مي باشد. مطالعه حاضر با هدف مقايسه تركيبات شيميايي، اثرات ضد ميكروبي و آنتي اكسيداني چاي سياه و چاي سبز انجام گرفت. روشها: عصاره آبي و متانولي برگ چاي سياه و چاي سبز تهيه و تركيبات عصاره هاي متانولي با GC- Mass شناسايي، اثرات ضد باكتري با روش انتشار ديسك و حداقل غلظت مهاركنندگي (MIC) و ويژگي آنتي اكسيداني به روش DPPH اندازه گيري گرديد. نتايج و بحث: كافئين تركيب اصلي تشكيل دهنده عصاره چاي سبز و چاي سياه است كه مقدار آن به ترتيب در اين دو عصاره 97/82، و 25/86 درصد مي‌باشد. حداقل غلظت مهاركنندگي عصاره چاي سبز در برابر اشرشياكلي، استافيلوكوكوس اورئوس، سودوموناس سيرينگه بطور معني دار سه برابر بيشتر از مهاركنندگي عصاره چاي سياه مي باشد. مهار-كنندگي عصاره چاي سبز در برابر زانتوموناس كمپستريس مهار كنندگي عصاره چاي سياه در برابر سودوموناس سيرينگه بطور معني دار بيشتر از سه باكتري ديگر است. بسياري از اثرات درماني و پيشگيري مرتبط با مصرف چاي سبز و چاي سياه را مي‌توان مرتبط با ظرفيت نسبتا بالاي مهار راديكالهاي آزاد در نظر گرفت. ظرفيت مهار راديكالهاي آزاد و آنتي‌اكسيداني چاي سبز بطور معني دار يك و نيم برابر چاي سياه مي باشد. توانايي مهار‌كنندگي هر دو عصاره در برابر پاتوژن‌هاي گياهي بطور نسبي و معني-دار بيشتر از پاتوژن‌هاي انساني است. از فراورده هاي مختلف و شايد پسماند چاي سياه و چاي سبز براي كنترل ميكروارگانيزم‌هاي آسيب‌رسان مي‌توان استفاده كرد.