نسبت‌سنجي شوق الهي با طلب ازدياد عمر در دنيا

انسان ها به طور فطري ميل به بقا و جاودانگي دارند. خداوند متعال نيز به انسان‌ها حيات جاودانه داده است كه در سراي آخرت محقق مي‌شود. از سوي ديگر، فرد متقي بايد شوق رسيدن به لقاي الهي در سراي آخرت داشته باشد. در اين ميان، چگونگي سازگاري ميان طلب عمر بيشتر، هرچند همراه با طاعت در اين دنيا با شوق نسبت به لقاي الهي در سراي آخرت، يكي از مسائل چالشي به شمار مي‌رود. رسالت اين نوشتار، پاسخ به اين مسئله با روش عقلي و نقلي است. شواهد عقلي و نقلي براي هر دو طرف ماجرا وجود دارد. نويسنده پس از بيان مباني و مقدمات لازم براي پاسخ به اين پرسش، به اين نتيجه مي‌رسد كه دعا براي طول عمر بيشتر جهت بندگي خداوند متعال، امري ارزشي است و فقدان آن، نقص به شمار مي‌رود.