تحليل نشانه‌هاي فراگفتماني در آثار كودك و نوجوان «هوشنگ مرادي كرماني» در بازۀ زماني 1350-1400 بر اساس انگاره هايلند (2005)

فراگفتمان، نگرشي جديد در تحليل كلام است كه در بردارنده مشخصه‌هاي انسجامي و بينافردي است و به ايجاد ارتباط ميان متن و بافت حاوي اين اطلاعات با هدف برقراري ارتباط با مخاطب، سامان دهي متن و تفسير آن از سوي مخاطب كمك مي‌كند. به‌رغم اهميت بررسي عناصر فراگفتمان به ‌‌صورت تاريخي، متأسفانه تحقيقات اندكي وجود دارد كه اين عناصر را به‌ صورت تاريخي به‌ويژه در ژانر ادبي تحليل كرده باشد. از اين رو هدف پژوهش حاضر، بررسي ترازماني كاربرد نشانگرهاي فراگفتمان تعاملي و تقابلي در آثار كودك و نوجوان هوشنگ مرادي كرماني، نويسنده صاحب‌نام اين حوزه، در بازه زماني 1350 تا 1400 بر اساس انگاره هايلند (2005) است. بدين منظور، بازه زماني موردنظر را به پنج دهه تقسيم‌بندي كرديم و توزيع نشانگرهاي فراگفتمان را به روش دستي و با استفاده از نرم‌افزار واژه‌نگار انت كانك شناسايي و استخراج كرديم. تجزيه‌ و تحليل داده‌ها به‌ كمك آزمون آماري كندال نشان داده است كه با گذشت زمان، عناصر فراگفتمان تعاملي افزايش ‌يافته، در حالي كه عناصر فراگفتمان تقابلي كاهش ‌يافته‌اند. اين امر گوياي اين حقيقت است كه براي بيان نگرش، نظرها و تعهد خود نسبت به متون و همچنين درگيرسازي بيشتر مخاطبان در متن، داستان‌نويسان در گذر زمان بيشتر از نشانگرهاي تعاملي استفاده مي‌كنند و در نتيجه آن، متون ادبي به سمت‌وسوي شخصي‌تر شدن و خواننده پسند‌‌تر شدن در حركت است.