نسبت جابه جايي غيرالاستيك سيستم هاي داراي زوال تحت اثر زلزله هاي حوزه نزديك گسل پالس گونه و بدون پالس

در آيين‌نامه‌هاي طراحي سازه‌ها در برابر زلزله، با كاهش مقاومت سازه نسبت به حالت الاستيك اجازه تغييرشكل‌هاي فراارتجاعي به سازه داده مي‌شود. كاهش در مقاومت، باعث ورود سازه به مرحله غيرالاستيك مي گردد. از اين رو، محاسبه و كنترل تغييرمكان غيرالاستيك يك سازه حائز اهميت است. در اين مطالعه، نتايج يك مطالعه تحليلي با هدف ارزيابي نسبت جابه جايي غيرالاستيك براي سيستم‌هاي يك درجه آزاد كه در معرض 78 زمين لرزه حوزه دور و نزديك گسل در ساختگاه هاي D و C (منطبق بر آيين‌نامه NEHRP2003) قرار گرفته‌اند، ارائه مي‌شود. زلزله‌هاي حوزه نزديك گسل شامل ركوردهاي با اثر پرتابي، جهت‌داري پيش‌رونده و بدون پالس مي‌باشند. در اين مطالعه، تأثير پريود ارتعاش، پريود پالس، سطح شكل‌پذيري و نسبت ميرايي مورد بررسي قرار مي گيرد. همچنين براي بررسي تأثير زوال چرخه‌اي، از رفتار هيسترتيك دو خطي (Bilinear Hysteretic) با مدل اصلاح شده ايبارا- مدينا- كراوينكلر (Modified Ibarra-Medina-Krawinkler) استفاده مي شود. در اين پژوهش، يك مقايسه جامع و كامل براي  تحت اثر انواع مختلف ركوردهاي زلزله حوزه نزديك و دور از گسل انجام شده و نتايج با رابطه پيشنهادي FEMA 440 و همچنين رابطه ارائه شده توسط Miranda مورد مقايسه قرار مي گيرد. مطالعه حاضر نشان مي‌دهد كه روابط موجود براي ضريب  بر پايه ركوردهاي حوزه دور از گسل، براي ارزيابي  تحت اثر ركوردهاي حوزه نزديك گسل داراي پالس، به ويژه ركوردهاي با اثر پرتابي، مناسب نبوده و باعث طراحي غيرايمن سازه مي‌شود. در نهايت، با استفاده از نتايج به دست آمده در اين مطالعه و با بهره جويي از تحليل رگرسيون غيرخطي، روابطي براي نسبت جابه جايي غيرالاستيك براي دسته هاي مختلف ركورد زلزله ارائه مي گردد.