بررسي ارزش تشخيصي اندازه‌گيري حجم متوسط پلاكت مادر در سه ماهه اول و سوم بارداري در پيش‌بيني زايمان زودرس

مقدمه: زايمان زودرس، يكي از مهم‌ترين مشكلات حاملگي است كه قسمت عمده مرگ‌و‌مير و موربيديتي نوزادان را حتي در جوامع پيشرفته سبب مي‌شود و با پيش‌بيني آن ممكن است بتوان پيامد بارداري را بهبود بخشيد. مطالعه حاضر با هدف بررسي ارزش پيشگويي حجم متوسط پلاكتي طي سه ماهه اول و سوم بارداري براي وقوع زايمان زودرس انجام شد. روش‌كار: اين مطالعه كوهورت آينده‌نگر در سال 1400-1398 بر روي 400 زن باردار 12-9 هفته بارداري در بيمارستان اكبرآبادي تهران صورت گرفت. پس از انتخاب مادران بر اساس معيارهاي ورود و خروج، نمونه خون جهت بررسي حجم متوسط پلاكت در سه ماهه اول و سپس مجدداً در سن حاملگي 26-28 هفته اخذ و مادران تا زمان زايمان پيگيري شدند. در پايان، بروز زايمان زودرس تعيين و حجم متوسط پلاكت سه ماهه اول و سوم بارداري در دو گروه زايمان زودرس و گروه با زايمان ترم مورد بررسي و مقايسه قرار گرفت. به منظور تعيين دقت تشخيص منحني ROC ترسيم و سطح زير منحني محاسبه شد. ميزان p كمتر از 0.05 معني‌دار در نظر گرفته شد.يافته ها: از 400 نفر بررسي شده، 365 نفر مطالعه را تمام كرده و مورد ارزيابي نهايي قرار گرفتند كه 96 نفر (26.3%) مبتلا به زايمان زودرس بودند. متوسط حجم پلاكت در سه ماهه اول در مادران مبتلا به زايمان زودرس تفاوت معني‌داري با گروه مادران با حاملگي طبيعي نداشت (1.09±9.68 در مقابل 1.14±9.57، 0.430=p). همچنين متوسط حجم پلاكت در سه ماهه سوم در مادران مبتلا به زايمان زودرس تفاوت معني‌داري با گروه مادران با حاملگي طبيعي نداشت (1.12±9.62 در مقابل 1.19±9.46، 0.251=p). منحني ROC جهت تعيين دقت حجم متوسط پلاكتي به‌منظور تشخيص زايمان زودرس استفاده شد كه با توجه به سطح زير منحني برابر با 0.5، ارزش تشخيصي براي زايمان زودرس نداشت. نتيجه گيري: حجم متوسط پلاكت نمي‌تواند شاخص مناسبي براي پيشگويي زايمان زودرس در نظر گرفته شود.