اعتبارسنجي و تحليل حديث «أبيتُ عند ربّي يُطعِمُني ويَسقيني»

در ميان روايات، احاديثي منسوب به پيامبر اكرم و اهل‌ بيت(ع) با مضامين اعتقادي، فلسفي، عرفاني بيان شده كه با الفاظ مختلف در كتب فقهي، روايي، تفسيري، عرفاني، فلسفي، كلامي و اخلاقي مورد استناد قرار گرفته است. از جملۀ اين احاديث، روايت «أبيتُ عند ربي يُطعِمُني ويَسقيني» است. سؤال تحقيق اين است كه منظور از مقام «عنديت» و بيتوته نزد ربّ و متعلق خوردن و آشاميدن در حديث چيست؟ اين مقاله به روش توصيفي تحليلي، ضمن بررسي سندي و دلالي و تحليل محتوايي حديث مذكور، روشن مي‌سازد كه اين حديث با توجه به قرائن و شواهد عقلي و نقلي از روايات معتبر، مبتني بر اصول عقلي و حكمي و بناي عقلا است، بي‌آن‌كه نياز به تأويل يا توقف باشد. اگرچه با برداشت‌هاي متفاوت فقهي و غيره، اقوال مختلفي مطرح شده است، اما بر اساس قاعدۀ روح معنا و وضع الفاظ بر معاني عام، مي‌توان نتيجه گرفت كه حديث مذكور با مضمون بلندش، بر اين معناي حِكمي و عرفاني دلالت دارد كه طعام و شراب داراي مراتب مختلف مادي و معنوي است و هرگاه انسان در مسير سير و سلوك از تعلقات دنيوي رهايي يابد و به مقام قرب الهي و عنديت ربّ برسد، طعام و شرابش در آن مقام نور و معرفت است و از طعام و شراب دنيوي بي‌ نياز خواهد بود.