تحليل پساساختارگرايانه فمينيستي گفتمان به مثابه يك روش كيفي

تحليل گفتمان، يكي از انواع روش‌هاي كيفي و گرايشي بين رشته‌اي در علوم اجتماعي است كه در پي تغييرات گسترده علمي معرفتي در رشته‌هاي گوناگون علوم اجتماعي و انساني، علاقمند به مطالعه نظام مند ساختار، كاركرد و فرآيند توليد گفتار و نوشتار است. بر اساس تعاريف مختلف گفتمان، تحليل‌هاي گوناگوني در مقام روش ارائه شده است كه از بين آن‌ها تحليل گفتگو و تحليل انتقادي گفتمان به لحاظ تاريخي، روش‌هاي غالب بوده‌اند. اين پژوهش بر آن است تا به معرفي روي‌كرد تحليل پساساختارگرايانه فمينيستي گفتمان به عنوان يكي از روش‌هاي كمابيش جديد و در واقع نسل چهارم تحليل گفتمان بپردازد كه به شكلي روزافزون مورد اقبال پژوهش‌گران قرار گرفته است. اين روي‌كرد، بر اساس اصول فمينيسم پساساختارگرايانه بنيان نهاده شده است و از اصولي نظير خودبازانديشي، روي‌كرد واسازانه و تمركز فمينيستي پيروي مي‌نمايد. در روي‌كرد مزبور، منابع داده‌هاي گوناگوني مد نظر بوده‌اند كه از آن جمله مي‌توان به انواع متون گفتاري و نوشتاري و نيز طيف صداهاي گوناگون نام برد كه در اين زمينه از پلي فوني (چندصدايي) و هتروگلوسيا بهره گرفته است. اين روي‌كرد، در تحليل متون نيز از ابعادي نظير هم زماني در زماني، دلالت‌هاي ضمني و آشكار و بينامتنيت بهره مي‌برد.