انسداد معرفتي در نظريه معرفتي كانت

از زمان يونان باستان تاكنون مساله معرفت يكي از دغدغه‌هاي محوري در فلسفه محسوب مي‌‌شود. در عصر مدرن نيز اين دغدغه با تاكيد بيشتري مورد توجه قرار‌گرفته‌است. از جمله فيلسوفان مهم در عصر مدرن كانت است كه با اراِئه نظام معرفتي خود در كنار عقل‌‌گرايي و تجربه‌گرايي رايج در عصر جديد تلاش نمود تا امكان تحصيل معرفت را نشان بدهد. هدف مقاله حاضر تلاش براي نشان دادن اين مساله است كه آيا نظام معرفتي كانت در دفاع و بيان امكان تحصيل معرفت چه اندازه موفق بوده است. نويسنده با تكيه بر آراء كانت بويژه اثر مهم او نقد عقل محض استدلال خواهد نمود كه نظام معرفتي كانت علي رغم نشان دادن امكان دستيابي معرفت به نحوي دچار نوعي انسداد معرفتي و شكاكيت به معناي خاص شده است. به نظر مي‌آيد انقلاب كوپرنيكي كانت كه در آن رابطه ذهن و عين به‌طرز متفاوتي نسبت به گذشتگان بيان مي‌شود و نيز مطرح نمودن عالم نومن و فنومن سبب مي‌شود تا نظام معرفتي كانت به نوعي به بن بست و شكاكيت معرفتي دچار شود. مراد از انسداد معرفت شناختي حاصل از نظام معرفتي كانت فاصله گرفتن از صدق به عنوان دغدغه محوري در معرفت شناسي گذشتگان است.