نقش ميانجي حمايت سازماني در رابطه بين خودكارآمدي شغلي و تجربه غرقه شدن در كار

هدف: پژوهش حاضر با هدف نقش ميانجي حمايت سازماني در رابطه بين خودكارآمدي شعلي و نجربه غرقه شدن در كار انجام شد. روش پژوهش همبستگي و از نوع معادلات ساختاري بود.روش: جامعه آماري كليه كاركنان شركت نفت در سال 1400-1401 بودند و از اين بين 320 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه تجربه غرقه شدن در كار (طلابيگي، 1393)، پرسشنامه خود‌كارآمدي شغلي ريگز و نايت (1994) و پرسشنامه حمايت سازماني آيزنبرگ (1986) بود. براي تجزيه و تحليل اطلاعات نيز از  الگويابي معادلات ساختاري، با كاربرد نرم‌افزار AMOS   و SPSS   استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه خودكارآمدي شغلي اثر مستقيم و مثبت بر حمايت سازماني و نجربه غرقه شدن در كاردارد (001/0 ≥P). همچنين حمايت سازماني نقش مستقيم و مثبت در تبيين واريانس خودكارآمدي شغلي داشت (001/0 ≥P). در نهايت اينكه حمايت‌سازماني در رابطه بين تجربه غرقه شدن دركار و خودكارآمدي ‌شغلي نقش ميانجي‌ دارد (001/0 ≥P). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج پژوهش، سازمان‌‌ها ممكن است با اجراي شيوه‌هاي منابع انساني و با تسهيل رفتارهاي رهبري تحول آفرين، تأثير رفتار فعالانه كاركنان را تسهيل كنند، پس مي‌تواند الهام بخش محققان و دست اندركاراني كه‌ مي‌خواهند تجربيات بهينه را در كار ايجاد، تقويت و تسهيل كنند، كمك كند.