رشد هويت شغلي مشاوران تازه‌كار خانواده در بافت روابط اجتماعي و بين‌فردي: يك مطالعه كيفي

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي كيفي رشد هويت شغلي مشاوران تازه‌كار خانواده در بافت روابط اجتماعي و بين‌فردي انجام شد. روش: به لحاظ روش‌شناختي، اين پژوهش با رويكرد كيفي و روش داده‌‌بنياد به انجام رسيد. جمعيت مورد مطالعه شامل 12 نفر  از نومشاوران خانواده شهر تهران در 6 ماهه اول سال 1401 بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند و دارا بودن ملاك‌هاي ورود، انتخاب و در پژوهش مشاركت كردند. جهت جمع‌آوري داده‌ها از مصاحبه‌ نيمه‌ساختاريافته استفاده شد. داده‌هاي حاصل از مصاحبه‌ها، با بهره‌گيري از روش تحليل مقايسه مداوم استراوس و كوربين (2014) در سه مرحله كدگذاري باز، محوري و گزينشي، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه سير رشد هويت شغلي نومشاوران خانواده داراي مضامين اصلي اهميت شغل، تعهد و مركزيت شغلي، دلبستگي شغلي، ابعاد محض و كاربردي هويت مشاوره‌اي، و جهت‌گيري حرفه‌اي در شغل است. اين سير نشان مي‌دهد كه براي يك مشاور خانواده در ابتداي سير رشدي، مشاوره اهميتي دوچندان يافته و در ادامه به هسته مركزي هويت وي تبديل مي‌شود؛ در نهايت نيز يك مشاور سعي مي‌كند تا مرحله حرفه‌اي شدن پيش برود. نتيجه‌گيري: هويت مشاوران، عمدتا داراي ماهيتي بين‌فردي است. تلاش براي رفاه اجتماعي و مسئوليت در قبال اجتماع نقطه ثقل هويت شغلي نومشاوران خانواده است.