پيش‌بيني اقدام به خودكشي بر اساس درد رواني، نيازهاي بين فردي و فشار همسالان در دانش‌آموزان

هدف: هدف از پژوهش حاضر پيش‌بيني اقدام به خودكشي بر اساس درد رواني، نيازهاي بين فردي و فشار همسالان در دانش آموزان بود. روش: روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه‌آماري پژوهش شامل كليه‌ي دانش‌آموزان شهر رشت در سال 1400 بود كه از بين آن‌ها 250 نفر به صورت نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس درد رواني اشنيدمن (1993)،  نيازهاي بين فردي جوينر و همكاران (2006)، اقدام به خودكشي دهينگرا، بودوشك و اُكانر (2016) و پرسشنامه محقق‌ساخته فشار همسالان  بودند و داده‌ها با همبستگي پيرسون و رگرسيون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج نشان دادند كه بين درد رواني، ادراك سربار بودن و فشار همسالان با اقدام به خودكشي رابطه معني‌داري وجود دارد (0.01 P). نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه كه درد رواني و تعلق‌پذيري خنثي قادر به پيش‌بيني اقدام به خودكشي در دانش‌آموزان مي‌باشد (0.05 P). اما سهم درد رواني در پيش‌بيني اقدام به خودكشي در دانش‌آموزان بيشتر بود. نتيجه گيري:. مي‌توان نتيجه گرفت كه كاستن از درد رواني دانش‌آموزان و بالا بردن ميزان تعلق و ارزشمندي آنها از طريق درگير كردن انها در فعاليت‌هاي معنادار و تعاملات انساني مي‌تواند باعث كاهش ميزان خودكشي در آنها شود