بررسي تأثير استفاده از ديوار آبي بر كاهش خيرگي ناشي از تابش جبهه‌ي غربي در ساختمان‌هاي اقليم معتدل و مرطوب

امروزه با توجه به اين‌كه انسان‌ها، درصد قابل‌توجهي از ساعات روز را در محيط‌هاي بسته مي‌گذرانند، تأمين نور طبيعي در اين فضاها امري ضروري خواهد بود. از طرفي يكي از چالش‌هاي مهم ورود نور مستقيم به داخل فضا، بحث خيرگي است كه نيازمند ملاحظات اساسي است. جبهه غربي در ساختمان، همواره با چالش خيرگي و بار حرارتي زياد همراه بوده كه بهره‌گيري از روشنايي نور روز در اين جداره را با چالش‌هاي بسيار مواجه نموده است. امروزه با توسعه مصالح نوين، جداره‌هايي با ظرفيت حرارتي بالا، مورد بهره‌برداري قرار مي‌گيرند كه ديوار آبي نيز يكي از اين جداره‌ها مي‌باشد كه امكان نفوذ نور را دارا است. پژوهش در تلاش است با ارائه راهكارهايي جهت ايجاد آسايش بصري، بتواند از جبهه‌ي غربي براي نورگيري طبيعي بهره ببرد. سؤال اساسي اين است كه: ديوار آبي در جداره غربي تا چه ميزان در ايجاد بهبود شرايط آسايش بصري از منظر خيرگي مؤثر است؟ در ادامه گام‌هاي پژوهش، با شبيه‌سازي مدل پايه در نرم‌افزار راينو ، مشخص كردن مقادير متغيرها و ورود داده‌ها در نرم‌افزار گراس‌هاپر و با بهره‌گيري از افزونه‌هاي ليدي‌باگ و هاني بي نتايج حاصله به روش تطبيقي قياس شده است. نتايج نشان مي‌دهند كه ديوار آبي نقش حائز اهميتي در كاهش ميزان خيرگي نسبت به بازشو متداول در جداره غربي داشته است. نتايج حاكي از آن است كه ميزان خيرگي در ديوار آبي بدون رنگدانه، با 0.36 واحد، ديوار آبي با رنگ آبي 0.32 واحد و ديوار آبي با مساحت همسان پنجره با 0.3 واحد، كاهش نشان مي دهد.