امكان‌سنجيِ پتانسيلِ جمع‌آوري آب باران از پشت‌بام (مطالعه موردي: دانشكده هنر و معماري دانشگاه مازندران)

اساسي‌ترين نيازِ انسان، آب است. حقيقتاً ارزش آب، به‌سان عنصري پايدار و سازنده براي زندگي است. در سال‌هاي اخير، با تغيير اقليم و كاهش بارندگي و استفاده ناصحيح از منابع، به‌ويژه در ايران كه بخش زيادي از آن را مناطق خشك تشكيل داده است، با مشكل كم‌آبي، روبرو هستيم. با توجه به پيك بارش‌ها در زمان محدود كه منجر به آبگرفتگي معابر مي‌شود، بنابراين مناسب است، تدبيري انديشيده شود تا با برنامه‌ريزي صحيح، نيازهاي آبي، بهبود يابد. از آن‌جايي كه جمع‌آوري آب باران از زمان‌هاي ديرينه در ايران، نهادينه بوده است؛ و با در نظر گرفتن تازه‌ترين هشدارِ نشستِ سازمان ملل۲۰۲۳، در مورد وخيم‌تر شدن وضعيت كم‌آبي؛ هدف اين پژوهش، بررسي يك سيستم جمع‌آوري آب باران براي دانشگاه مازندران است كه در جهت رسيدن به فناوري‌هاي سبز انجام شده است. در اين راستا تحقيق حاضر به قابليت جمع‌آوري آبِ باران و تحليل كمي و كيفي آن، پرداخته است. يافته‌ها در اين پژوهش حاكي از آن هستند كه در فصل پاييز با حجم مخزن ۱۵۰۰ متر مكعب و فصل زمستان با حجم مخزن ۷۵۰ متر مكعب و در فصل بهار با حجم مخزن ۶۰۰ متر مكعب و در فصل تابستان ۳۶۰ متر مكعب نياز است كه بدين ترتيب با يك مخزن ۱۵۰۰ متر مكعبي در دانشكده هنر و معماري كه نمونه مطالعاتي اين پژوهش است، مي‌توان در فصول كم‌آبي و در مواقع بحراني كمبود آب، از پتانسيل آب‌هاي جمع‌آوري شده، استفاده كرد.