بررسي راهبردي اصل مصلحت در حكومت اسلامي با تكيه بر آراء امام خميني ( ره)

يكي از بنيادهاي عقلاني فقهي كه امام خميني در گفتمان سياسي خود آن را به صورت بارزي مورد توجه قرار داد مصلحت بود. امام خميني به اين موضوع توجه داشت كه براي تداوم نظام سياسي در جمهوري اسلامي، توجه به مصالح موجود در نظام سياسي و جامعه، امري حياتي است. از اين‌رو، مواجهه با ابتلائات و اقتضائات جديد سياسي، راه را براي استفاده از عنصر مصلحت، كه در آن «خير عمومي» نقش بارز و ويژه‌اي داشت، باز كرد. سير تحول مقولۀ مصلحت، كه با احكام حكومتي امام خميني همراه بود براي گشودن گره‌هاي سياسي و اجتماعي‌اي بود كه تبديل به «معضل» شده بود از اين‌رو در بازنگري قانون اساسي، حل معضلات نظام، يكي از موارد مشورتي است كه مجمع تشخيص مصلحت نظام به رهبري مي‌دهد كه بتواند با تأمين مصالح كشور و جامعه آن‌ها را حل كند. دال مصلحت، در گفتمان جمهوري اسلامي، كه تداوم گفتمان اسلام سياسي فقاهتي است، تا حد زيادي با عقل و عقلانيت داراي ارتباط وثيقي است. اين مقاله روشن مي كند كه شكل‌گيري دال مصلحت دقيقاً بر بنياد مسئلۀ قانون‌گذاري در جمهوري اسلامي بود. اين موضوع، به صورت مستقيم، بر رابطۀ ميان شرع و قانون استوار است.