تأثير سامانه‌هاي استحصال آب باران در افزايش پوشش گياهي (مطالعه موردي: ايستگاه تحقيقاتي خواجه، استان آذربايجان شرقي)

به‌دنبال بهره‌برداري نادرست از منابع آب و خاك، تغييرات نامطلوبي در اكوسيستم عرصه‌هاي طبيعي طي چند دهه گذشته ايجاد شده است. به‌منظور احيا و توسعه منابع طبيعي تجديد شونده، بازنگري و بهينه‌سازي سيستم‌هاي ذخيره نزولات آسماني و ارائه تلفيقي از روش‌هاي مختلف ضروري به‌نظر مي‌رسد. استحصال آب باران همراه با كشت گونه‌هاي گياهي در احيا و اصلاح مراتع به‌ويژه در مناطق خشك مورد توجه است. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر روش‌هاي استحصال آب باران (كنتورفارو و ميكروكچمنت) بر افزايش درصد پوشش گياهي در ايستگاه تحقيقاتي خواجه در استان آذربايجان شرقي انجام شد. براي اين منظور دو روش استحصال آب باران يعني كنتورفارو و ميكروكچمنت در قالب طرح بلوك‌هاي كاملا تصادفي با سه تكرار، در زميني با شيب 2 الي 6 درصد احداث و اقدام به كاشت گياه مرتعي آگروپيرون النگاتوم به‌صورت بذرپاشي شد. اندازه‌گيري درصد پوشش گياهي از سال دوم كاشت گياه به مدت سه سال انجام شد. براي اندازه‌گيري درصد پوشش گياهي از ترانسكت خطي استفاده شد. نتايج نشان داد كه تيمار ميكروكچمنت نسبت به شاهد، تراكم پوشش گياهي را به‌صورت معني‌داري افزايش داد. به‌طوري كه با احداث  ميكروكچمنت، تراكم پوشش گياهي نسبت به شاهد حدود 183 درصد (سه برابر) افزايش يافت. در مورد تيمار كنتور فارو نيز افزايش حدود 53 درصدي نسبت به تيمار شاهد مشاهده شد. روش ميكروكچمنت نسبت به كنتور فارو عملكرد بهتري داشت به‌گونه‌اي درصد پوشش گياهي را حدود 85 درصد افزايش داد. بنابراين ميكروكچمنت بهترين سامانه استحصال آب باران از لحاظ افزايش تراكم پوشش گياهي در منطقه مورد مطالعه است.