تحليل مكاني و زماني كيفيت آب زيرزميني آبخوان دشت شميل آشكارا

آب هاي زيرزميني منبع اصلي آب شيرين در مناطق خشك و نيمه‌خشك محسوب مي‌شوند كه سبب تاب‌آوري در برابر كمبود بارش مي‌شوند. با توجه به تاثير بسزاي كيفيت آب زيرزميني  سلامت آب و خاك، ارزيابي آن حائز اهميت آن بر جوامع انساني حائز اهميت است. در اين مطالعه، ارزيابي كيفيت منابع آب زيرزميني آبخوان دشت شميل آشكارا در منطقه حاجي آباد استان هرمزگان با استفاده از شاخص كيفيت آب زيرزميني (GQI) در محيط GIS انجام شد. در اين مطالعه، از نتايج آناليز ده پارامتر شيميايي كلسيم، سديم، منيزيم، پتاسيم، سولفات، بيكربنات، كلرايد، هدايت الكتريكي، كل جامدات محلول و سختي كل در 9 حلقه چاه در بازه زماني 1387 تا 1402 استفاده شد. سپس به وسيله سامانه اطلاعات جغرافيايي (GIS)، ابتدا نقشه غلظت متغيرها به روش IDW (درون يابي) ترسيم و بر اساس استاندارد WHO، نقشه نرمال و رتبه تهيه و با استخراج وزن هر متغير از نقشه رتبه، نقشه شاخص كيفي تهيه شد. همچنين تحليل زماني متغيرها با آزمون تحليل روند من-كندال و جهش آنها را با آزمون پتيت در دو دوره‌ي تر و خشك سال مورد بررسي قرار گرفت. براساس نتايج تحليل زماني با من-كندال، تمامي متغيرهاي فيزيكوشيميايي آب زيرزميني در دو دوره داراي روند كاهشي و GQI داراي روند صعودي است كه زمان تغيير در اغلب آنها با روش پتيت، سال 1393 گزارش گرديد. همچينين براساس نتايج تحليل مكاني، تمام ده متغير مورد بررسي به استثناء بيكربنات و پتاسيم، داراي تغييرات مشابهي در دشت هستند. دسته متغيرهاي با تغييرات مكاني مشابه در سطح دشت در بخش‌هاي جنوبي دشت داراي كمترين غلظت و در بخش‌هاي شمالي دشت به تدريج بر غلظت آن افزوده مي‌شود. طي دوره‌ي مورد بررسي، شاخص كيفي آب زيرزميني (GQI) بين 96 تا 97 بوده و براساس استاندارد WHO در رده مناسب قرار مي‌گيرد.