تأثير حس تعلق در باززنده سازي محلات ناكارآمد شهري( مطالعه موردي محله خاك سفيد منطقه چهار شهرتهران)

يكي از مهمترين شاخصه‌هاي ارتباط انسان با محيط، حس تعلق به مكان است كه در راستاي تداوم حضور انسان در مكان نقش تعيين‌كننده‌اي دارد. تعلق به مكان كه بر پايه حس مكان به وجود مي‌آيد فراتر از آگاهي از استقرار در يك مكان است. بافت‌هاي فرسوده شهري به دليل ارزش‌هاي تاريخي فرهنگي نيازمند حفظ، احترام و بازآفريني است و احساس تعلق خاطر به مكان در بين ساكنين بافت‌هاي فرسوده و كهن سبب پايداري آن، در ابعاد مختلف مي‌گردد. امروزه ضرورت شناخت مؤلفه‌هاي تأثيرگذار بر كيفيت فضا‌هاي شهري به منظورپاسخگويي به نياز‌هاي شهروندان در راستاي ارتقاي سطح تعاملات اجتماعي آن‌ها، بيش از پيش مهم جلوه مي‌نمايد. آشنا پنداري شهروند با محل سكونتش در فرآيندي از تجربه و آموزش ايجاد شده و تفاوت حس مكاني در اشخاص در شهر‌ها و بافت‌هاي مختلف نتيجه تفاوت تجربيات حاصل از فعاليت‌ها و فضا‌ها است. هدف اين پژوهش بررسي تأثيرحس تعلق به مكان در باززنده‌سازي محلات فرسوده محله خاك سفيد تهران است روش تحقيق، به لحاظ هدف، كاربردي وبه لحاظ ماهيت وروش از نوع توصيفي است. براي تعيين حجم نمونه از فرمول كوكران استفاده شد. پس از دسته‌بندي داده‌ها، در جهت اثبات فرضيات تحقيق و تحليل‌ها از SPSS استفاده شده است كه علي رغم فرسودگي بافت محله حس تعلق به مكان، امنيت، پويايي وسرزندگي در محله قابل مشاهده است. مي‌توان چنين نتيجه گرفت اين مؤلفه‌ها، موجب پيشبرد اهداف باززنده‌سازي بافت‌هاي فرسوده محله خواهند شد.