تعيين‌كننده‌هاي پايداري اجتماعي مديريت مرتع در بين بهره‌برداران حوزه آبخيز چغاخور استان چهارمحال و بختياري

روابط و تعامل اصولي بين دامداران و مراتع، نقش مهمي در مديريت پايدار مراتع دارد. اگر مراتع به درستي مديريت شوند، زمينه هاي بهره برداري پايدار از آن ها فراهم مي شود. يكي از شاخص هاي پايداري در مديريت مراتع، بُعد اجتماعي است كه عوامل مختلفي در آن دخيل مي باشند. ازاين رو، پژوهش حاضر با هدف شناسايي شاخص هاي اجتماعي در مديريت پايدار مراتع و روابط تأثيرگذاري هر يك از آن ها بر پايداري اجتماعي مديريت مراتع چغاخور استان چهارمحال و بختياري انجام شد. جامعه آماري تحقيق شامل 103 دامدار ذيحق بوده كه اطلاعات 83 نفر از آن ها به عنوان حجم نمونه كه بر اساس جدول كرجسي مورگان به دست آمده، جمع آوري شد. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه محقق ساخت بود كه بر اساس اطلاعات حاصل از مصاحبه هاي ميداني تدوين شد. پس از جمع بندي داده ها، تجزيه و تحليل در دو بخش آمار توصيفي و استنباطي انجام گرديد. نتايج حاصل از مدل يابي معادلات ساختاري نشان داد، پايداري اجتماعي در مديريت مرتع به طور مثبت و معني داري متأثر از هفت شاخص سطح دانش و آگاهي از دام و مرتع، سطح مهارت و توانايي در امور دام و مرتع، سطح مشاركت دامداران، سطح همبستگي و انسجام دامداران، سطح تعامل اجتماعي در دامداران و سطح رضايتمندي دامداران در سطح 99 درصد اطمينان و سطح مسئوليت پذيري و همياري دامداران در سطح 95 درصد اطمينان، مي باشند. اهميت مسائل اجتماعي در مديريت مراتع، مي طلبد سياست گذاري ها و برنامه هاي كلان مديريتي مراتع با رويكرد جامع محور صورت گرفته و با تعريف دقيقي از شاخص هاي اجتماعي در مديريت مراتع با توجه به جايگاه دامداران مي توان بهره برداران را به توانمندي اجتماعي در حفاظت و بهره برداري اصولي در مراتع رساند.