تأثير ريسك ادراك‌شدۀ بيماري كويد-۱۹ در قصد رفتاري گردشگري بدون تماس در ايران

تأثير منفي بحران‏ هايي از قبيل بيماري ‏هاي همه‏ گير در تقاضاي گردشگري و رفتار گردشگران كانون مطالعات متعددي قرار ‏گرفته و از ابعاد گوناگوني به آن نگريسته شده است. در پژوهش پيش‌رو، تأثير ريسك ادراك‌شده از بيماري كويد-۱۹ در تمايل گردشگران براي روي‌آوردن به گردشگري بدون تماس شناسايي شده است. پژوهش كاربردي است و براي بررسي تأثير ريسك درك‌شده از بيماري كويد-19 در قصد رفتاري گردشگران از مدل باورهاي سلامت و نظريۀ رفتار برنامه ‏ريزي‌شده استفاده شده است. به‌علت شرايط شيوع ويروس كرونا و رعايت پروتكل‌هاي بهداشتي در بازۀ زماني گردآوري داده‌هاي پژوهش، ‌پرسش‌نامۀ برخط در شبكه‌هاي اجتمـاعي اينستاگرام و توييتر توزيع شد و پس از ويرايش، ۸۳۱ ‌پرسش‌نامۀ قابل‌تحليل به‌دست آمد. روايي مدل و آزمون فرضيه‌ها با مدل‌سازي معادلات ساختاري بررسي شده است. نتـايج آزمون فرضيه‌ها حاكي از آن است كـه ادراك شناختي از ريسـك ابتلا به كوويد-19 در نگرش به گردشگري بدون تماس و هنجارهاي ذهني گردشگران تأثيري مثبت مي‌گذارد. همچنين، نگرش به گردشـگري بـدون تمـاس، هنجارهـاي ذهنـي و كنتـرل رفتاري درك‌شدۀ گردشگران در نيت رفتاري گردشگران دربارۀ قصد رفتاري گردشگري بدون تماس نيز تـأثيري مثبت را نشان مي‌دهد. اما يافته‌هاي اين پژوهش از تأثير ريسك ادراك‌شده در كنتـرل رفتـاري درك‌شـده حمايت نمي‌كند.