تحليل ابعاد پايداري گردشگري در شهرستان پاوه

يكي از راهبردهايي كه به‌‏ تازگي در اغلب كشورهاي جهان به آن توجه شده توسعه و گسترش گردشگري در نواحي محرومي است كه قابليت‏‌هاي لازم براي گسترش گردشگري را دارند. بخش بسيار مهمي از فعاليت‌‏هاي گردشگري در دنيا برپايۀ بهره‌‏مندشدن از طبيعت است كه امروزه بوم‏‌گردي نام ‏گرفته است. شهرستان پاوه، به‏‌دليل داشتن جاذبه‏‌هاي فراوان طبيعي و تاريخي، قابليت جذب گردشگران بسياري را دارد. هدف ‏اين مقاله بررسي و تحليل وضعيت گردشگري در شهرستان پاوه با تأكيد بر ابعاد پايداري است. روش تحقيق توصيفي ـ تحليلي و روش جمع‌‏آوري اطلاعات كتابخانه‌‏اي (اسنادي) و‏ ميداني (پرسش‏‌نامه و مصاحبه) است. براي تجزيه‏‌وتحليل داده‌‏ها، از روش‌‏هاي آماري (توصيفي و استنباطي) ازجمله آزمون t تك‏‌نمونه‏اي و آزمون كولموگروف استفاده ‏شده است. نتايج حاصل از بررسي وضعيت گردشگري و بوم‏‌گردي منطقه نشان ‏مي‌‏دهد كه بوم‌‏گردي در هيچ‏‏‌كدام از شاخص‌‏هاي مربوط به ابعاد اقتصادي و زيست‏‌محيطي و همچنين شاخص‌‏هاي مربوط به ابعاد اجتماعي ـ فرهنگي پايدار نيست. دركل، نتايج حاصل نشان داد كه گردشگري و بوم‌‏گردي در منطقۀ پاوه پايدار نيست و همين امر آسيب‏‌پذيري آن را افزايش ‏مي‌‏دهد. بنابراين، برنامه‌‏ريزي جامع، مناسب و قابل‏‌اجرا از الزامات گردشگري‏ اين منطقه است و توجه شاياني را ‏مي‏‌طلبد