تنوع ريختي جمعيت‌هاي گوبي ماهي ايراني Ponticola iranicus در حوضه جنوبي درياي خزر، استان گيلان

اين پژوهش با هدف بررسي تنوع ريختي و الگوي سازگاري ريختي در ارتباط با زيستگاه در پنچ جمعيت از ماهي گوبي ايراني Ponticola  iranicusاز خانواده Gobiidae به‌اجرا درآمد. براي اين منظور نمونه‌هاي اين گونه از رودخانه‌هاي سياه‌درويشان، شفارود، رستم‌آباد، ماسال و اسالم در استان گيلان نمونه‌برداري و تعداد 20 صفت اندازشي مورد سنجش قرار گرفت. جهت بررسي تنوع ريختي بين جمعيت‌هاي مورد مطالعه، ويژگي هاي ريخت سنجي پس از استانداردسازي داده ها، به‌وسيله آناليزهاي PCA، Kruskal-Wallis و CVA مورد مقايسه قرار گرفتند. براساس نتايج، تمامي صفت‌ها تفاوت معني‌داري نشان دادند و جمعيت سياه‌درويشان به‌طور كامل از ساير جمعيت‌ها متمايز گرديد. همچنين جمعيت‌هاي رستم‌آباد و شفارود و جمعيت‌هاي ماسال و اسالم با يكديگر هم‌پوشاني نشان دادند. مهمترين صفات تفكيك‌كننده نيز شامل حداكثر عمق بدن (0/3)، فاصله پيش‌باله پشتي (0/4)، فاصله پيش‌باله مخرجي (0/5)، طول قاعده باله مخرجي (0/44)، عرض سر (0/32)، فاصله پيش‌باله پشتي (0/42)، طول باله سينه‌اي (0/34)،  حداكثر عمق بدن (0/39)، عرض ساقه دمي در باله مخرجي (0/33)  و عرض لب بالايي (0/34) بودند. نتايج CVA تمايز بين جمعيت‌ها را نشان داد. براساس نتايج، اعضاي اين گونه با صفات مربوط به عمق بدن، باله‌هاي پشتي و مخرجي و اندازه سر، خود را با ويژگي‌هاي زيستگاهي مختلف سازگار مي نمايند.