تأثير بافت شهري بر الگوهاي فضايي-زماني جرائم سرقت (مورد مطالعه: شهر مشهد)

بافت شهر، يكي از عناصر فرم شهري مؤثر بر وقوع جرائم سرقت محسوب مي شود. از اين رو، پژوهش حاضر به دنبال بررسي تأثير بافت شهري بر الگوهايي فضايي-زماني جرائم سرقت در شهر مشهد است. شيوۀ پژوهش توصيفي-تحليلي و مبتني بر مدل هاي تحليل فضايي است. جامعه آماري شامل جرائم سرقت شهرمشهد در بازه زماني 1400-1390 است. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزارهاي Geoda و ArcGIS و مدل هاي فضايي-آماري نظير خودهمبستگي فضايي موران و مدل مكعب فضايي-زماني بهره گرفته شد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه 58.9 درصد جرائم سرقت در بافت هاي ريزدانه به وقوع پيوسته است. درواقع، كاربري هايي با وسعت 75-50 مترمربع بيشترين ميزان جرائم سرقت را به خود اختصاص داده اند. بررسي اثر گونه بندي بافت شهري بر جرائم سرقت نشان داد كه 60.43 درصد سرقت ها در بافت هاي پيراموني (نواحي حاشيه اي شهرمشهد مناطق 4، 5، 7، 15، 16 و قسمت هايي از منطقه 13) رخ داده است. همچنين 19.2 درصد جرائم در بافت هاي شطرنجي (محلات واقع در غرب مشهد)، 14.6 درصد در بافت هاي ستاره اي (بخش مركزي شهر و پيرامون حرم مطهر رضوي) و 5.7 درصد نيز در بافت هاي مياني (منطقه 1 و بخش هايي از منطقه 2) به وقوع پيوسته است. بررسي الگوهاي مكعب فضايي-زماني جرائم سرقت در شهر مشهد نشان داد كه در بافت هاي پيراموني الگوي جرائم سرقت از نوع لكه هاي داغ جديد و پراكنده بوده كه بيانگر شدت جرائم سرقت در اين نواحي است اما در بافت هاي شطرنجي الگوي جرائم از نوع لكه هاي سرد افزايشي مي باشد كه نشان دهندۀ آن است كه جرائم سرقت در اين محدوده ها طي سال هاي اخير در حال افزايش است.