برنامه‌ريزي راهبردي كاربري فضاي سبز با استفاده از تكنيك متاسوات ( مطالعه موردي: شهر فسا)

فضاهاي سبز شهري مي تواند بعنوان پشتيبان اساسي و مهمي از توسعه پايدار قلمداد گردد و توسعه فضاهاي سبز براي ارتقاء كيفيت زندگي شهري، توسعه امكانات و خدمات و بهينه سازي سياست هاي فضاهاي سبز شهري، نياز به رويكردهاي ميان رشته اي از جمله اقتصادي، سياسي، اجتماعي، فرهنگي، مديريتي و برنامه ريزي دارد. مقاله پيش رو، با هدف برنامه ريزي راهبردي كاربري فضاي سبز با استفاده از تكنيك متاسوات، به شناسايي منابع، توانايي ها و قابليت هاي شهر فسا با استفاده از رويكرد مبتني بر منبع مي پردازد. روش تحقيق حاضر توصيفي ـ تحليلي و از حيث هدف، كاربردي است. جمع آوري اطلاعات به روش هاي اسنادي و ميداني صورت گرفت. جامعه آماري پژوهش، 15 نفر از خبرگان و كارشناسان هستند. براي تجزيه و تحليل اطلاعات از مدل متاسوات استفاده شد. نتايج به دست آمده از نقشه رقابتي حاكي است كه شهر شيراز از نظر عوامل اقتصادي- فرهنگي و عوامل اجتماعي- كالبدي در وضعيت بسيار بالاتري نسبت به ساير شهرها قرار دارد و شهرهايي مانند جهرم، داراب و استهبان نيز از شهر فسا وضعيت مطلوب تري برخوردار هستند و تنها شهري كه فسا نسبت به آن از وضعيت مطلوب تري برخوردار است، شهر حاجي آباد مي باشد. همچنين، بر اساس نقشه راهبردي كاربري فضاي سبز شهر فسا مشخص گرديد كه تغيير اقليم و خشكسالي، سازه هاي زمين شناسي و خاك نامناسب، تغيير كاربري زمين به عنوان بزرگ ترين موانع كلان محيطي براي برنامه ريزي راهبردي كاربري فضاي سبز شهر فسا محسوب مي شود و با توجه به اندازه حباب آن نيازمند توجه است.