واكاوي قصد سازگاري كشاورزان استان كرمانشاه با بحران كم‌آبي: كاربرد نظريه توسعه‌يافته فعال‌سازي هنجار

پژوهش حاضر با هدف بررسي قصد سازگاري كشاورزان استان كرمانشاه در زمينه سازگاري با كم‌آبي از طريق كاربرد نظريه توسعه‌يافته فعال‌سازي هنجار انجام شد. چارچوب تحقيق حاضر شامل قصد رفتاري و چهار عامل روانشناختي شامل آگاهي از پيامدها، انتساب مسئوليت، خودكارآمدي و هنجار شخصي بود. حجم نمونه اين تحقيق شامل 380 نفر از كشاورزان گندم‌كار آبي استان كرمانشاه بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي با انتساب متناسب انتخاب شدند. گردآوري اطلاعات در اين پژوهش از طريق پرسشنامه انجام گرفت. روايي پرسشنامه توسط متخصصان موضوعي و پايايي آن از طريق پيش آزمون و محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ و پايايي تركيبي براي متغيرهاي مختلف تحقيق مورد تائيد قرار گرفت (0.863 تا 0.894). تجزيه و تحليل داده‌ها از طريق نرم‌افزارهاي SPSS26 و AMOS24 انجام شد. نتايج حاصل از مدل‌سازي معادلات ساختاري نشان داد، سازه‌هاي آگاهي از پيامدها، انتساب مسئوليت و خودكارآمدي بر سازه هنجار شخصي اثر مثبت و معني‌داري داشتند. همچنين سازه‎هاي هنجار شخصي و خودكارآمدي بر قصد سازگاري كشاورزان اثر مثبت و معني‌داري داشتند و سازه قصد رفتاري به ميزان 62 درصد مورد تبيين قرار گرفت.