پيامدهاي تربيتي «معرفت‌شناسي» دوره كودكي از ديدگاه پياژه و نقد آن براساس ديدگاه علامه طباطبائي

هدف مقاله بررسي پيامدهاي تربيتي معرفت شناسي پياژه و نقد آن براساس ديدگاه علامه طباطبائي است. روش پژوهش «تحليل اسنادي» است؛ تمام منابع و مراجع مرتبط با انديشه‌هاي پياژه و علامه طباطبائي بررسي گرديده است. نتايج تحقيق نشان مي دهد علامه در نظام تربيت، از همان دوران اوليه كودكي به معرفت‌شناسي فطري و توحيدي در كودك اعتقاد دارد كه آموزش، هدايت و راهنمايي وي را تسهيل مي‌كند. پياژه با توجه افراطي معرفت‌شناسي مبتني بر زيست‌شناسي و جانور‌شناسي، از اهميت معرفت كامل توحيدمحور غافل مانده است. معرفت‌شناسي پياژه؛ شناخت ژنتيكي، طبيعت مادي، بي‌توجهي به حاكميت اساسي خداوند در جريان كسب معرفت، محدود بودن قلمرو معرفت بر بنيادهاي مادي، ماركسيسم، بي‌توجهي مباني ديني و فرهنگي در جريان شناخت است كه با توجه ديدگاه طباطبائي نقد گرديده است. تربيت مدنظر علامه ويژگي‌هايي چون تأكيد بر شناخت فطري و حضوري، دين‌گرايي، اراده را دارد. آموزش اعتقاد مبتني بر بنيان‌هاي استواري مانند توحيدمحوري، ايمان (شناخت، عاطفه و عملكرد) به متربي در دوران كودكي مي‌تواند به‌مثابه شاخص‌هاي نقد تعليم و تربيت پياژه استفاده شود. همچنين ديدگاه علامه طباطبائي به سبب توجه همزمان ابعاد مادي، معنوي، توحيدي كودك، ديدگاه غني‌تر و همه‌جانبه‌تري نسبت به تعليم و تربيت فراگيران دارد.