الگوي تحليل مسير روابط ميان تصور از خود، تصور از خدا و رضايت از زندگي

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش واسطه‌اي «تصور از خدا» در رابطه «تصور از خود» و «رضايت از زندگي» صورت گرفته است. روش پژوهش از نوع «توصيفي - همبستگي» و جامعه آماري تمام دانش‌پژوهان مقطع كارشناسي ارشد مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني بودند كه از بين آنان 153 نفر به روش «نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي» با واحد نمونه گروه كلاس انتخاب شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات از سه پرسشنامه «تصور از خود» بك (BSCT)، «تصور از خداي» گرينوي (RSI)، و «رضايت از زندگي» داينر (SWLS) استفاده شد. اطلاعات به دست آمده از طريق الگو‌يابي معادلات ساختاري (SEM) با استفاده از رگرسيون چندگانه به شيوه سلسله مراتبي با بهره‌گيري از مراحل پيشنهادي بارون و كني (1986)، تجزيه و تحليل گرديد. يافته‌هاي برآمده از تحليل مسير نشان داد متغير «تصور از خدا» در رابطه ميان «تصور از خود» و «رضايت از زندگي» نقش واسطه‌اي دارد. افزون بر آن تصور از خود به طور مستقيم پيش‌بيني مثبت و ضعيفي از رضايت از زندگي دارد، به طور غير مستقيم از مسير متغيرهاي حضور و ياريگري خداوند پيش‌بيني مثبت و معنا‌داري بر روي رضايت از زندگي ارائه مي‌دهد و از مسير متغير تصور منفي از خداوند، پيش‌بيني منفي بر روي رضايت از زندگي دارد. بنابراين نتايج حاكي از تحليل مسير، بيانگر معنا‌داري نقش واسطه‌اي تصور از خدا در رابطه ميان تصور از خود و رضايت از زندگي بود.