نقش پيش‌بيني‌كننده خودشناسي انسجامي در سرزندگي و سبك‌هاي هويت جوانان

يكي از دوره‌هاي حساس زندگي و مؤثر در شكل‌گيري و تكامل ويژگي‌هاي روان‌شناختي افراد، دوران نوجواني و جواني است. پژوهش حاضر در جهت بررسي نقش پيش‌بيني‌كننده متغير خودشناسي انسجامي و تأثير آن در سرزندگي و سبك‌هاي هويتي جوانان 18 تا 35 ساله شهرستان چابهار انجام شده است. روش تحقيق در اين پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بوده و ازلحاظ هدف، از نوع تحقيق كاربردي است. ابزار گردآوري اطلاعات در اين تحقيق، اسناد و مطالعات كتابخانه‌اي بوده و گردآوري اطلاعات به روش ميداني، برمبناي پرسشنامه خودشناسي انسجامي، پرسشنامه سرزندگي رايان و فردريك و پرسشنامه سبك هويت برزونسكي و با استفاده از تحليل رگرسيوني و همبستگي پيرسون صورت پذيرفته است. با آزمودن فرضيات، نتايج اين تحقيق به ما نشان داد كه متغير خودشناسي انسجامي قادر به پيش‌بيني سرزندگي و سبك‌هاي هويت جوانان است. همچنين، نتايج تحقيق رابطه معنادار مستقيم بين خودشناسي انسجامي و سرزندگي را در جوانان نشان داد و بين خودشناسي انسجامي و سبك‌هاي هويت نيز رابطه معناداري ديده شد (p ./05). باتوجه به نتايج به‌دست‌آمده، برنامه‌ريزي و توجه به فرايند خودشناسي و شكل‌گيري هويت و ايجاد اميد و سرزندگي در جوانان توسط سازمان‌هاي متولي ضروري به‌نظر مي‌رسد.