پيامدهاي «نظريۀ تفرد» ژيلبر سيموندون براي دانش سياست

«فرد» از ديرباز موضوع مشاجره‌آميز دانش‌هاي گوناگون بوده و اين امر نوعي دانش مستقل را شكل داده كه تحولات آن، پيامدهاي مهمي براي ديگر دانش‌ها ازجمله سياست داشته و دارد. تكنولوژيست فرانسوي، ژيلبر سيموندون (89 1924)، ازجمله كساني است كه در اين حيطه، تلاش فكري سرسختانه‌ و تأثيرگذار داشته است. هدف كلي مقاله توضيح مجمل اركان نظريۀ «تفرد» سيموندون و برشماري امكاناتي است كه براي علوم اجتماعي مهيا مي‌كند. با توجه به اهميت خاص دانش سياست براي ما، پرسش اصلي اين است كه نسخۀ متأخر نظريۀ تفرد، چه امكانات جديدي براي دانش سياست فراهم مي‌كند؟ سيموندون با طرد «اصل» تفرد و رويارويي با نسخه‌هاي گوناگون هايلومورفيسم، به‌ويژه روانشناسي تحليلي يونگ، و حفظ فاصلۀ انتقادي با سيبرنتيك و بدنۀ پديدارشناسي، «فرايندِ» تفرد را محور بحث قرار داد و «شدن» را فرايندي بي‌پايان تعريف كرد. افزايش اعتبار سياسيِ جمع، اصل‌زدايي، تحليل فاز، بازگشت بدن تكنيكي به تحليل سياسي و تأمين لوازم بازخواني نظريۀ سياسي راديكال، ازجمله پيامدهاي نظريۀ او براي دانش سياست است. نظريۀ سيموندون، ابزار گذر به‌ «ترافرد» را به تحليل سياسي مي‌دهد و اين گذر، امكان راديكال‌كردنِ مفهوم «فرد» و به‌چالش‌كشيدنِ معناي مسلط آن را فراهم مي‌كند.