عوامل موثر بر رفتار جستجوي كمك در زنان در معرض خشونت همسر در ايران

زمينه و هدف: خشونت خانگي عليه زنان، از جدي‌ترين مشكلات اجتماعي است. اين مطالعه با هدف تعيين پيش بيني كننده‌هاي رفتار جستجوي كمك در زنان در معرض خشونت همسر انجام شد. مواد  و روش ها: مطالعه حاضر يك مطالعه توصيفي-تحليلي بود كه در سال1401 در بين زنان مراجعه كننده به مراكز خدمات جامع سلامت استان لرستان انجام شد. 525 نفر به روش نمونه گيري چند مرحلهاي شامل روشهاي طبقه اي، خوشه اي و تصادفي ساده، وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه‌هاي خشونت همسر و جستجوي كمك بود. آناليز داده‌ها با استفاده از آزمون كاي دو و نرم افزار استاتا 14 انجام شد. يافته‌ها: بالاترين فراواني در بعد خشونت جسمي و رواني به ترتيب مربوط به سيلي زدن 69/9 درصد و تحقير كردن 84/38 درصد و در بعد خشونت جنسي، رابطه جنسي بدون رضايت 24/76 درصد بود. بيشترين فراواني منبع جستجوي كمك در افراد مورد مطالعه به ترتيب خانواده فرد (70/48درصد)، مراقب سلامت 56 درصد و خانواده همسر 53/90 درصد بود. رفتار جستجوي كمك در مورد خشونت جسمي (p=0.20) و رواني (p=0.007) در گروه هاي با درآمد بيشتر، بالاتر بود. در زناني كه همسر آنها داراي تحصيلات دانشگاهي بودند در مورد خشونت جسمي (p=0.015) و رواني (p=0.011) نسبت به ساير افراد، رفتار جستجوي كمك بيشتر بود. رفتار جستجوي كمك در مورد خشونت جسمي (p 0.001)، و جنسي (p=0.004) در افرادي كه در شهرهاي بروجرد و خرم آباد زندگي مي كردند نسبت به ساير شهرستان ها بيشتر بود. نتيجه‌گيري: عوامل متعدد مرتبط با رفتار كمك جويي شامل سطح تحصيلات همسر، زناني كه خشونت فيزيكي را تجربه مي‌كنند، محل سكونت و وضعيت ثروت خانوار بود. سياست‌ها و مداخلات بايد براي رسيدگي به اين عوامل براي بهبود نتايج سلامت زنان و جلوگيري از خشونت همسر تنظيم شود. با توجه به اينكه رفتار رسمي كمك جويي در ايران محدود است، سياست‌هاي دولتي بايد بر پيشگيري از خشونت همسر از طرق مختلف مانند افزايش تقاضا براي دسترسي زنان به خدمات رسمي (خدمات بهداشتي، حقوقي و اجتماعي) در صورت تجربه خشونت همسر متمركز شود.