شناخت و ادراك بهره‎برداران مرتعي از بروز نشانه‎هاي تغيير اقليم در راستاي پايداري منابع محيطي (مطالعه موردي: روستاهاي بخش مركزي شهرستان نجف‎آباد)

تغيير اقليم يك چالش جهاني است كه تاكنون تأثيرات مضري بر سلامت انسان، محيط‎زيست و عرصه‎هاي منابع طبيعي خصوصاً مراتع و معيشت بهره‎برداران مرتعي گذاشته است. شناخت و ادراك بهره‎برداران مرتعي از بروز نشانه‎هاي تغيير اقليم گامي اساسي در چگونگي مواجهه و به‎كارگيري راهبردهاي متناسب براي كاهش اثرات تغيير اقليمي و پايداري منابع مرتعي  است. اين تحقيق به بررسي شناخت و ادراك جوامع محلي از بروز نشانه‎هاي تغيير اقليم در بخش مركزي شهرستان نجف‎آباد مي‎پردازد. جامعه آماري 68 بهره‎بردار مرتعي روستاهاي جلال‎آباد، حاجي‎آباد و نهصت‎آباد بود، طبق فرمول كوكران 58 بهره‎بردار به‎عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. درك (برداشت) جوامع محلي از وقوع تغييرات اقليمي در سه بعد بارندگي، دما و باد به ترتيب با 9، 9 و 5 گويه در قالب طيف هفت‎گزينه‎اي ليكرت سنجش شدند. پس از تكميل پرسش‎نامه و ثبت اطلاعات در صفحه گسترده اكسل، تجزيه‎وتحليل داده‎ها با استفاده از نرم‎افزارSPSS  و رسم نمودارها در محيطExcel  صورت گرفت. نتايج نشان داد 77.59 درصد پاسخگويان ميزان درك از بروز نشانه‎هاي تغيير اقليم را زياد برآورد كردند. بااين‎حال، به معيارهايي كه برايشان ملموس‎تر بود آگاهي بيشتري نشان دادند. از مجموعه مؤلفه‎هاي مرتبط با ادراك از بروز نشانه‎هاي تغيير بارندگي، دما و باد، به ترتيب ميزان اُفت آب چشمه‎ها، قنات‎ها و چاه‎هاي عميق (1)، شدت نوسانات دمايي در منطقه (2) و سرعت باد (شديد شدن بادها) در منطقه (3) بيشترين اولويت را به خود اختصاص دادند. به‎طوركلي، مي‎توان نتيجه‎گيري كرد در راستاي مقابله با پيامدهاي تغيير اقليم و پايداري منابع محيطي، ادراك و نگرش بهره‎برداران مرتعي مي‎تواند در موفقيت سياست‎ها و راهبردهاي سازگاري مؤثر باشد.