تأثير سطوح مختلف اسيد ايندول-3-بوتيريك و اسيد نفتالن استيك بر ريشه‌زايي قلمه‌ شاخه‌ي زيتون رقم ماري (Olea europaea cv. Mari)

زيتون (Olea europaea) گونه اي درختي است كه دانه رست آن رشد كندي دارد و تكثير از طريق بذر، زمان بر است و احتمال تغييرات ژنتيكي را افزايش مي دهد. مناسب ترين روش تكثير زيتون، استفاده از قلمه ي شاخه مي باشد؛ با اين وجود قلمه ي نيمه خشبي زيتون، سخت ريشه زا است. هدف از پژوهش حاضر، استفاده از غلظت هاي 2، 3 و 4 گرم بر ليتر اسيد ايندول-3-بوتيريك (IBA) و اسيد نفتالن استيك (NAA)، به صورت انفرادي و در تركيب با يكديگر، براي تسهيل ريشه‌زايي قلمه ي شاخه ي زيتون رقم ماري بود. بستر كاشت مورد استفاده، ماسه بود. اين پژوهش به صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار انجام شد. درصد ريشه‌زايي، تعداد ريشه، طول ريشه، وزن تر و وزن خشك ريشه اندازه گيري شد. مطابق با نتايج اين آزمايش، بالاترين درصد ريشه‌زايي (83.30 درصد)، بيشترين تعداد ريشه (17.09)، بالاترين طول ريشه (22.67 سانتي متر) و بيشترين وزن خشك (2.30 گرم) ريشه در قلمه هاي تيمارشده با 3 ‌گرم بر ليتر NAA همراه با 3 ‌گرم بر ليتر IBA به‌دست آمد. بيشترين وزن تر (4.83 گرم) ريشه در قلمه‌هاي تيمارشده با 4 ‌گرم بر ليتر NAA همراه با 3 ‌گرم بر ليتر IBA حاصل شد. پايين ترين درصد ريشه زايي، كمترين تعداد ريشه، پايين ترين طول ريشه و كمترين وزن تر و خشك ريشه مربوط به قلمه هاي شاهد بود. استفاده از تيمار حاوي 3 ‌گرم بر ليتر NAA همراه با 3 ‌گرم بر ليتر IBA براي ريشه‌زايي بهينه‌ي قلمه‌ي ساقه‌ي زيتون توصيه مي‌شود.