مقايسه اثر درمان تركيبي آهن‌زداها (دفروكسامين ـ دفريپرون، دفروكسامين ـ دفرازيروكس) با دفروكسامين و دفرازيروكس به تنهايي در بيماران بتا تالاسمي ماژور شهر ياسوج

سابقه و هدف مصرف آهن‌زداها براي بيماران بتا تالاسمي ماژور امري ضروري و حياتي است. اين مطالعه با هدف تعيين عوارض و علائم باليني و آزمايشگاهي مونوتراپي و درمان تركيبي آهن‌زداها در بيماران بتا تالاسمي ماژور شهر ياسوج انجام شد. مواد و روش ها در مطالعه مقطعي- توصيفي- تحليلي حاضر، 103 بيمار مبتلا به بتا تالاسمي ماژور شهر ياسوج طي سال‌هاي 1401-1400 مورد ارزيابي قرار گرفتند. پس از جمع‌آوري اطلاعات دموگرافي، باليني و آزمايشگاهي بيماران، نتايج به صورت ميانگين ± انحراف معيار و درصد گزارش شدند. درجه اختلاف آماري بين نسبت‌ها با استفاده از آزمون كروسكال- واليس با استفاده از 20 SPSS انجام شد. يافته‌ها ميانگين سن بيماران 8.34 ± 24.74 سال بود. 54.4 درصد (56 n=) جمعيت مورد مطالعه را مردان و 45.6 درصد (47= n) را زنان تشكيل دادند. ميانگين فريتين در بين گروه‌هاي مختلف مطالعه از نظر آماري تفاوت معناداري داشت (0.028= p). بيماراني كه دفروكسامين مصرف مي‌كردند، بيشترين ميانگين فريتين سرم را نشان دادند (3397 ± 5925.5 نانوگرم) و بيماراني كه دفروكسامين را به همراه دفريپرون يا دفرازيروكس مصرف مي‌كردند نسبت به مصرف دفروكسامين به تنهايي، ميانگين فريتين پايين‌تري داشتند (به ترتيب2560 ± 3348 و 3322 ± 4269 نانوگرم). در پي مصرف آهن‌زداها، 47.6 درصد بيماران (49= n) بدون عارضه باليني و 52.4 درصد (54=n) داراي حداقل يك عارضه بودند. نتيجه گيري نتايج مطالعه نشان داد، دفروكسامين مي‌تواند به صورت تركيبي با داروهاي خوراكي تأثير بسيار زيادي در كاهش رسوب آهن و ميزان فريتين سرم داشته باشد.