اثر سيتيكولين بر حافظه فضايي و تخريب نوروني هيپوكمپ در موش هاي صحرايي دچار هيپوپرفيوژن مزمن مغزي

مقدمه و هدف: سكته هاي مغزي و كاهش خونرساني (هيپوپرفيوژن) مزمن مغزي يكي از مشكلات شايع پس از كهولت سن مي باشد. استفاده از روش درماني مناسب همواره يكي از مسائل در درمان اين مشكلات بوده است.  در اين مطالعه اثرات سيتيكولين را بر حافظه و تخريب نوروني روي موش هاي صحرايي دچار هيپوپرفيوژن مزمن مغزي بررسي نموديم.مواد و روش ها: 40 سر موش هاي صحرايي ابتدا به دو  گروه شم و جراحي هيپوپرفيوژن تقسيم شدند سپس هر يك از اين گروهها به دو گروه حلال و سيتيكولين تقسيم شدند. هر گروه حاوي 10 سر موش صحرايي بود. درمان با سيتيكولين به مدت 10 روز با دوز ( mg/kg 100) انجام شد. براي ارزيابي حافظه فضايي و ميزان تخريب نوروني هيپوكمپ به ترتيب از ماز آبي موريس (MWM) و رنگ اميزي نيسل استفاده شد. تحليل داده ها به استثناي داده هاي ترايال تست در MWM كه با اناليز واريانس دو طرفه انجام شد، بقيه دادها با ANOVA  يك طرفه صورت گرفت.نتايج: نتايج آزمون ماز آبي موريس نشان داد درمان با سيتيكولين زمان سپري شده در ربع هدف را موش‌هاي دچار هيپوپرفيوژن مزمن مغزي افزايش مي دهد (P 0.05). نتايج حاصل از بررسيهاي بافتي (رنگ اميزي نيسل)  نشان داد  درمان با سيتيكولين تعداد نورونهاي هيپوكمپ را در ناحيه CA1  در موش هاي دچار هيپوپرفيوژن مغزي افزايش مي‌دهد (P 0.05).نتيجه‌گيري: درمان با سيتيكولين باعث بهبود حافظه فضايي و كاهش تخريب نورونهاي هيپوكمپ در موش‌هايي كه دچار هيپوپرفيوژن (CCH) شده اند، مي‌گردد.