چارچوب مفهومي يكپارچه سازي فرآيندهاي مديريت نوآوري، فناوري و دانش در توسعه محصول

پديدار شدن اقتصاد دانش بنيان و به تبع آن، افزايش اهميت مقولاتي چون دانش، نوآوري و فناوري موجب افزايش تمركز بر مفاهيمي چون مديريت دانش، مديريت فناوري و مديريت نوآوري شده است. اين مقاله به بررسي مقالات موجود و پژوهش‌هايي كه در رابطه با يكپارچه شدن سه حوزه مديريت دانش، نوآوري و فناوري صورت گرفته است مي‌پردازد تا يك مدل مفهومي براي يكپارچه كردن اين سه حوزه ارائه كند كه ضمن پوشش ويژگيهاي هر يك از اين مديريت ها، از اتلاف منابع سازماني ناشي از همپوشاني مديريت دانش، نوآوري و فناوري و تقابل آنها با يكديگر جلوگيري شود. ابتدا يك مرور ادبيات سيستماتيك انجام شد كه در آن طيف وسيعي از مقالات مرتبط از سال 1980 تا 2021 جستجو گرديد. سپس از روش فراتركيب استفاده شد تا يافته‌هاي حاصل از پژوهش‌هاي پيشين كدگذاري شده و با يكديگر تركيب شود. در اين مرحله براي سهولت كار از نرم‌افزارهاي Perish و MAXQDA براي كدگذاري استفاده شد. در اين بررسي بالغ بر 220 كد به واحدهاي داده تخصيص داده شد. سپس 220 كد تحليل و كدهاي مشابه تجميع شدند. در نهايت 24 كد كه كدهاي پايه ناميده شدند حاصل شد. در مرحله بعدي مضامين پايه دسته بندي و پنج مضمون سازمان‌دهنده زير استخراج گرديد: اصول مديريت نوآوري – دانش، توانمندسازهاي مديريت نوآوري – دانش، روال سازي و ايجاد فرهنگ يكپارچگي، زيرساخت يكپارچه سازي، مكانيسم هاي يكپارچه سازي. در نهايت، يك مدل مفهومي پيشنهاد مي‌شود كه ارتباط اين حوزه‌ها با يكديگر و نحوه تعامل و همپوشاني و راهكارهايي براي يكپارچه كردن آن‌ها را تشريح مي نمايد