اثربخشي گروه ‌درماني مبتني ‌بر پذيرش و تعهد بر نشخوار فكري و پردازش هيجاني زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگير

زمينه و هدف: از فرايندهاي فراتشخيصي مشترك در شكل‌گيري اختلالات اضطرابي، افكار تكرارشوندهٔ منفي است كه با تأثير بر علائم هيجاني موجب تشديد و تداوم اين اختلالات مي‌شود. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي گروه‌درماني مبتني‌بر پذيرش و تعهد بر نشخوار فكري و پردازش هيجاني زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگير بود. روش ‌بررسي: اين پژوهش نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگير مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره و خدمات روان‌شناختي غرب شهر تهران در سال ۹۸-۱۳۹۷ تشكيل دادند. از آن تعداد سي نفر به‌روش دردسترس انتخاب شدند و پس از همتاسازي به‌صورت تخصيص تصادفي به دو گروه پانزده‌نفري آزمايش و گواه تقسيم شدند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از مقياس نشخوار فكري (نولن-هوكسما و مارو، ۱۹۹۱) و مقياس پردازش هيجاني (باكر و همكاران، ۲۰۰۷) گردآوري شد. پروتكل مداخله براساس مطالعهٔ استيون هيز بود كه توسط اورسيلو و همكاران (۲۰۰۴) براي اختلالات اضطرابي تنظيم شد. گروه آزمايش به‌مدت دوازده جلسهٔ نوددقيقه‌اي مداخله دريافت كرد؛ اما براي گروه گواه هيچ مداخله‌اي ارائه نشد. تجزيه‌وتحليل‌ داده‌ها با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و به‌كمك نرم‌افزار تحليل داده‌ها SPSS نسخهٔ ۲۲ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، بين ميانگين نمرات مؤلفه‌هاي حواس‌پرتي، تأمل، خودخوري و نمرهٔ كل نشخوار فكري و همچنين نمرهٔ كل پردازش هيجاني، در پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بين گروه‌هاي آزمايش و گواه تفاوت معناداري وجود داشت (۰/۰۰۱ p). نتيجه‌گيري: باتوجه به يافته‌هاي مطالعهٔ حاضر مي‌توان نتيجه گرفت كه استفاده از درمان‌هاي كوتاه‌مدت، گروهي و مبتني‌بر شواهدي همچون پذيرش و تعهد، بر كاهش نشخوار فكري و بهبود در پردازش هيجاني زنان داراي تشخيص اختلال اضطراب فراگير مؤثر است.